شعرِ فارسی

بخش ۳۵ - تعظیم نعت مصطفی صلی الله علیه و سلم کی مذکور بود در انجیل

بود در انجیل نام مصطفیآن سر پیغامبران بحر صفا

روی برتابی ز من هرگه که بینم سوی تو

شمارهٔ ۸۰۵

حیف می داری که افتد چشم من بر روی تو

چون به مسجد بینمت ای قبله من روی تو

شمارهٔ ۸۰۶

پشت بر محراب خواهم روی در ابروی تو

من کیستم که چشم گشایم به روی تو

شمارهٔ ۸۰۷

این بس که می کنم به زبان گفت و گوی تو

گر به خطا کنم نگه یک سر مو به روی تو

شمارهٔ ۸۰۸

باد مرا بدین گنه روی سیه چو موی تو

داری به جان من کمین ای من کمین هندوی تو

شمارهٔ ۸۰۹

خوی تو گر هست این چنین صد جان فدای خوی تو

ای دل و دیده هر دو خانه تو

شمارهٔ ۸۱۰

سر من خاک آستانه تو

تو آن مهی که برد خجلت آفتاب از تو

شمارهٔ ۸۱۱

تو آن گلی که شود غنچه در نقاب از تو

زهی چشم جهان بین روشن از تو

شمارهٔ ۸۱۲

به چشم ما جهان چون گلشن از تو

من برنخواهم داشت دل از مهر یاری همچو تو

شمارهٔ ۸۱۳

آخر چرا شوید کسی دست از نگاری همچو تو

ای دل من صید دام زلف تو

شمارهٔ ۸۱۴

دام دلها گشته نام زلف تو

بخش ۳۶ - حکایت پادشاه جهود دیگر کی در هلاک دین عیسی سعی نمود

یک شه دیگر ز نسل آن جهوددر هلاک قوم عیسی رو نمود

گر به پای سرو بخرامد قد رعنای او

شمارهٔ ۸۱۵

سرو همچون سایه خود را افکند در پای او

آن ترک نیم مست که جان شد خراب او

شمارهٔ ۸۱۶

صد بار سوختیم ز ناز و عتاب او

غمزه ات کز سعی چشم است این همه بیداد او

شمارهٔ ۸۱۷

در فن عاشق کشی شاگرد توست استاد او

یارب از جانم ببر مهر مه رخسار او

شمارهٔ ۸۱۸

یا به هر یک چند روزی کن مرا دیدار او

حبذا پیر مغان کز فیض جام پاک او

شمارهٔ ۸۱۹

خاک را باشد نصیب ای جان پاکان خاک او

مرغ جان کردی هوای دانه های خال او

شمارهٔ ۸۲۰

گر نبستی رشته لاغر تن من بال او

آن سرو که شادند جهانی به غم او

شمارهٔ ۸۲۱

هر سو که خرامد سر ما و قدم او

نامه سربسته آمد غنچه و مضمون او

شمارهٔ ۸۲۲

حسب حال بلبل و شرح دل پر خون او

بریز ای هجر خونم چند سوزی جان من بی او

شمارهٔ ۸۲۳

مرا صد بار مردن به که یک دم زیستن بی او

می رود عمر گرانمایه و ما غافل ازو

شمارهٔ ۸۲۴

وه که جز محنت و اندوه نشد حاصل ازو

بخش ۳۷ - آتش کردن پادشاه جهود و بت نهادن پهلوی آتش کی هر که این بت را سجود کند از آتش برست

آن جهود سگ ببین چه راٰی کردپهلوی آتش بتی بر پای کرد

چرخ اخضر کز دو چشم خاست موج خون در او

شمارهٔ ۸۲۵

شیشه سبز است و اشکم باده گلگون در او