شعرِ فارسی

ای ز ابروانت متصل عشاق را محراب دو

شمارهٔ ۸۲۶

با غمزه و چشم تو دل قربان یکی قصاب دو

دو نرگس تو که مستند و ناتوان هر دو

شمارهٔ ۸۲۷

شدند آفت عقل و بلای جان هر دو

ای اشک سرخ دمبدم از چشم تر مرو

شمارهٔ ۸۲۸

هم رنگ لعل یار منی از نظر مرو

ای پیر گشته بهر جوانان ز ره مرو

شمارهٔ ۸۲۹

موی سفید در پی زلف سیه مرو

خوی که تو را ز تاب می ریخته از جبین فرو

شمارهٔ ۸۳۰

موج بلاست آمده بر سر عقل و دین فرو

ای جاودان به صورت اعیان برآمده

شمارهٔ ۸۳۱

گاهی نموده ظاهر و گه مظهر آمده

گشاد از چهره مشکین برقع آن مه

شمارهٔ ۸۳۲

ارانی فیه وجه الله جهره

به لطف قد ره دلها زد آن مه

شمارهٔ ۸۳۳

زهی لطف قد اعلی الله قدره

ای ز همه صورت خوب تو به

شمارهٔ ۸۳۴

صورک الله علی صورته

بخش ۳۸ - به سخن آمدن طفل درمیان آتش و تحریض کردن خلق را در افتادن بآتش

یک زنی با طفل آورد آن جهودپیش آن بت آتش اندر شعله بود

سیب زنخدان تو را به ز به

شمارهٔ ۸۳۵

یافت دلم متعه الله به

میوه باغ بهشت بلکه ازان نیز به

شمارهٔ ۸۳۶

سیب زنخدان توست متعناالله به

ز هر طرف که درآمد گشاده رخ آن ماه

شمارهٔ ۸۳۷

مرا مشاهده شد سر ثم وجه الله

آب چشمم تا به ماهی رفت و آهم تا به ماه

شمارهٔ ۸۳۸

هست بر درد دل من ماه تا ماهی گواه

اینک سوار می رسد آن ترک کج کلاه

شمارهٔ ۸۳۹

خلقی نهاده روی تظلم به خاک راه

آن دو رخ را که نبینیم مگر ماه به ماه

شمارهٔ ۸۴۰

به جمال تو که هستیم به جان نیکو خواه

همچو شمعم به زبان شعله زند آتش آه

شمارهٔ ۸۴۱

گر نه بگشایدم از سینه بر او تیغ تو راه

حلقه زلفش گشاد باد سحرگاه

شمارهٔ ۸۴۲

اشرق شمس الضحی بنور محیاه

رمید آن آهوی مشکین ز من آه

شمارهٔ ۸۴۳

نای عنی غزال کنت اهواه

دلم شبها کشد زان دام زلف آه

شمارهٔ ۸۴۴

بهذا نال زلفی دام زلفاه

بخش ۳۹ - کژ ماندن دهان آن مرد کی نام محمّد را صلی‌الله علیه و سلّم بتَسخر خواند

آن دهان کژ کرد و از تسخر بخواندمر محمد را دهانش کژ بماند

ای بر سریر حسن جم آیین و کی شکوه

شمارهٔ ۸۴۵

از سنگ جور و بار غمت پشت ما به کوه

منع سماع نغمه نی می کند فقیه

شمارهٔ ۸۴۶

بیچاره پی نبرد به سر نفخت فیه

حدیث جم و جام لاغ است و لابه

شمارهٔ ۸۴۷

خوش آن سر که با جام گوید قرابه