شعرِ فارسی

آن که بالای تو را افراخته

شمارهٔ ۸۴۸

بهر جان من بلایی ساخته

ای خطت نقشی ز نو انگیخته

شمارهٔ ۸۴۹

مشک تر پیرامن گل ریخته

رسید از ره آن شاه خوبان پیاده

شمارهٔ ۸۵۰

قبا چست کرده کله کج نهاده

منم ز مهر تو شبها به فکر ماه فتاده

شمارهٔ ۸۵۱

نشسته اشک فشان چشم بر ستاره نهاده

زهی رویت ز هر رویی نموده

شمارهٔ ۸۵۲

به جز روی تو خود رویی نبوده

آن شیخ چه دیده ست که در خانه خزیده

شمارهٔ ۸۵۳

با خویشتن آمیخته وز خلق بریده

مرا دلی ست به صد گونه درد پرورده

شمارهٔ ۸۵۴

که رفت جان و جهانم وداع ناکرده

بخش ۴۰ - عتاب کردن آتش را آن پادشاه جهود

رو به آتش کرد شه کای تندخوآن جهان سوز طبیعی خوت کو

میفکن به روز دگر قتل بنده

شمارهٔ ۸۵۵

که روز دگر را که مرده که زنده

ای گشته دلم هزار باره

شمارهٔ ۸۵۶

از تیغ غمت هزار پاره

آن شوخ رسید اینک و خلقی به نظاره

شمارهٔ ۸۵۷

چون نیست مرا طاقت نظاره چه چاره

گوید نگار من چو ز هجران کنم گله

شمارهٔ ۸۵۸

ان تات ماشیا انا آتیک هروله

ساقی بیا که دارد اکنون به کف پیاله

شمارهٔ ۸۵۹

بر طرف باغ نرگس بر روی دشت لاله

گر بنالم ز دل خاره برآید ناله

شمارهٔ ۸۶۰

ور بگریم ز گل تیره بروید لاله

خوشا می از کف آن ماه چارده ساله

شمارهٔ ۸۶۱

که بهر نقل دهد بوسه ای ز دنباله

سلام الله ما ناحت حمامه

شمارهٔ ۸۶۲

لفقد الالف او جادت غمامه

قبول خاص طلب چند بهر خاطر عامه

شمارهٔ ۸۶۳

به زرق و حیله کشی بار طیلسان و عمامه

تعالی الله زهی شاه یگانه

شمارهٔ ۸۶۴

زهی حسن و جمال جاودانه

بخش ۴۱ - طنز و انکار کردن پادشاه جهود و قبول ناکردن نصیحت خاصان خویش

این عجایب دید آن شاه جهودجز که طنز و جز که انکارش نبود

مغنی به آواز چنگ و چغانه

شمارهٔ ۸۶۵

چه خوش گفت وقت صبوح این ترانه

منم امروز و اشک دانه دانه

شمارهٔ ۸۶۶

که رفت از چشمم آن در یگانه

شدم ز مدرسه و خانقاه بیگانه

شمارهٔ ۸۶۷

سر نیاز من و آستان میخانه

گهی بوسم به مستی پای خم گه دست پیمانه

شمارهٔ ۸۶۸

کنم دریوزه فیض از بزرگ و خرد میخانه

آیینه باش و عکس رخش بین در آینه

شمارهٔ ۸۶۹

مشنو خبر که نیست خبر چون معاینه