شعرِ فارسی

باری دگرم کش به جفا داغ به سینه

شمارهٔ ۸۷۰

تا مرهم پیشینه شود داغ پسینه

رسید یار طریق جفا رها کرده

شمارهٔ ۸۷۱

گره ز ابرو و برقع ز روی وا کرده

رسید ترک من از تاب می عرق کرده

شمارهٔ ۸۷۲

شکسته طرف کله جیب جامه شق کرده

منم چو صبح ز شوق تو جامه شق کرده

شمارهٔ ۸۷۳

ز مهر عارض تو اشک چون شفق کرده

رخت که همچو گل از تاب می عرق کرده

شمارهٔ ۸۷۴

هزار جامه جان را چو غنچه شق کرده

بخش ۴۲ - بیان توکّل و ترک جهد گفتن نخچیران به شیر

طایفه نخچیر در وادی خوشبودشان از شیر دایم کش مکش

منم اکنون به سر کوی وفا خاک شده

شمارهٔ ۸۷۵

هر چه جز عشق تو ز آلایش آن پاک شده

یا رب این منشور اقبال از کجا واصل شده

شمارهٔ ۸۷۶

کز وصولش کار مشتاقان به کام دل شده

تا بسته ای به طره عنبرفشان گره

شمارهٔ ۸۷۷

عشاق را فتاده به رگهای جان گره

ای سر زلف تو گره بر گره

شمارهٔ ۸۷۸

در دل ما صد گره از هر گره

ای طره تو خم خم و گیسو گره گره

شمارهٔ ۸۷۹

وز جعد پیچ پیچ تو هر مو گره گره

باز آی و مرهمی به دل ریش خسته نه

شمارهٔ ۸۸۰

چشمی بدین دو دیده در خون نشسته نه

بر برگ گل رقم ز خط عنبرین منه

شمارهٔ ۸۸۱

بر گرد ماه دایره از مشک چین منه

هر کس که نیست زنده به عشق تو مرده به

شمارهٔ ۸۸۲

خود مرده پیش زنده دلان از فسرده به

ساقیا صاف می عیش به خودکامان ده

شمارهٔ ۸۸۳

دردی درد به خون جگر آشامان ده

ای غمت هر لحظه جان ناتوانی سوخته

شمارهٔ ۸۸۴

برق عشقت خانه بی خانمانی سوخته

بخش ۴۳ - جواب گفتن شیر نخچیران را و فایدهٔ جهد گفتن

گفت آری گر وفا بینم نه مکرمکر ها بس دیده ام از زید و بکر

دل کان میان نازک با خود خیال بسته

شمارهٔ ۸۸۵

پیش تو مرغ جان را زان رشته بال بسته

ای به قصد ملک دل حسنت سپاه آراسته

شمارهٔ ۸۸۶

وز لوای فتح زلفت اوج ماه آراسته

کی بود جانم ز بند غم رهایی یافته

شمارهٔ ۸۸۷

دیده از دیدار جانان روشنایی یافته

ای بی تو ز دیده خواب رفته

شمارهٔ ۸۸۸

وز هر مژه خون ناب رفته

کیست می آید قبا پوشیده دامن بر زده

شمارهٔ ۸۸۹

شکل شهر آشوب او آتش به عالم درزده

برفت آن ماه و ما را در دل از وی صد هوس مانده

شمارهٔ ۸۹۰

غم هجران او با جان شیرین هم نفس مانده

نشاید ای مه خورشید رخ تو را روزه

شمارهٔ ۸۹۱

که نیست بر مه و خورشید هیچ جا روزه