شعرِ فارسی

خوش آن دو یار که دل صاف کرده چون شیشه

شمارهٔ ۸۹۲

به هم خورند می لعل از آبگون شیشه

چشم نگشایی ز ناز آخر چه ناز است این همه

شمارهٔ ۸۹۳

بر رخ از ناز توام اشک نیاز است این همه

گشاد گنج جواهر به بوستان ژاله

شمارهٔ ۸۹۴

به فرش سرو و سمن شد گهرفشان ژاله

بخش ۴۴ - ترجیح نهادن نخچیران توکّل را بر جهد و اکتساب

جمله گفتند ای حکیم با خبرالحذر دع لیس یغنی عن قدر

اشکی که تو را بر گل رخسار دویده

شمارهٔ ۸۹۵

باران بهار است که بر لاله چکیده

بی منت کس راست نشد زان قد و بالا

شمارهٔ ۸۹۶

جز کار من المنة لله تعالی

عشق جانان نهاد خوان بلا

شمارهٔ ۸۹۷

ای جگرخوارگان صلاست صلا

ای تو را رخ فتنه و بالا بلا

شمارهٔ ۸۹۸

دیده از تو فتنه بیند یا بلا

زان تازه خط سبز که بر لب فزوده ای

شمارهٔ ۸۹۹

هوش و خرد به تازگی از ما ربوده ای

بازم طفیل خیل سگان نام برده ای

شمارهٔ ۹۰۰

ای من سگ تو گرچه به ناکام برده ای

حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده ای

شمارهٔ ۹۰۱

پس به چشم عاشقان آن را تماشا کرده ای

ای سرو راستین که کله کج نهاده ای

شمارهٔ ۹۰۲

دی تازه گل که پرده ز عارض گشاده ای

ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

شمارهٔ ۹۰۳

زندگی باشد وبال جان تو تا زنده ای

ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

شمارهٔ ۹۰۴

با تو یک است عهد من گر تو هزار کرده ای

بخش ۴۵ - ترجیح نهادن شیر جهد و اکتساب را بر توکّل و تسلیم

گفت آری گر توکل رهبر ستاین سبب هم سنت پیغمبر ست

جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

شمارهٔ ۹۰۵

ناسازیی چو بخت من آغاز کرده ای

رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

شمارهٔ ۹۰۶

قد برافراخته ای رشک صنوبر شده ای

الله الله چه نازنین شده ای

شمارهٔ ۹۰۷

آفت عقل و هوش و دین شده ای

شب ها من و خیال تو و کنج خانه ای

شمارهٔ ۹۰۸

با خود ز گفت و گوی تو هردم فسانه ای

ای تو را چون من به هر ویرانه ای دیوانه ای

شمارهٔ ۹۰۹

پیش ماه عارضت شمع فلک پروانه ای

گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

شمارهٔ ۹۱۰

گفت دم درکش که تو شایسته این دم نیی

لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

شمارهٔ ۹۱۱

عشق می گویم و جان می دهم از لذت وی

ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

شمارهٔ ۹۱۲

که هست چله وی سردتر ز چله دی

چند گردم بهر لیلی گرد حی

شمارهٔ ۹۱۳

نی ز لیلی پای می بینم نه پی