شعرِ فارسی

نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

شمارهٔ ۹۱۴

که می رسید به گوش دلم ز عشق ندی

بخش ۴۶ - ترجیح نهادن نخچیران توکّل را بر اجتهاد

قوم گفتندش که کسب از ضعف خلقلقمه تزویر دان بر قدر حلق

ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

شمارهٔ ۹۱۵

ویران شده عشق تو معموره تقوی

نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

شمارهٔ ۹۱۶

به کوی دوست گذر مشکبیز و غالیه سای

وای من وای من ز عشق تو وای

شمارهٔ ۹۱۷

من جوی الحب من یحن سوای

ساختم چشم راست بهر تو جای

شمارهٔ ۹۱۸

راست شد جا کرم نمای و درآی

بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

شمارهٔ ۹۱۹

وز خاطرم کدورت بغدادیان بشوی

نشان جام جم و آب خضر می طلبی

شمارهٔ ۹۲۰

ز شیشه حلبی جوی و باده عنبی

زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

شمارهٔ ۹۲۱

چاره وصل است برانگیز خدایا سببی

ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

شمارهٔ ۹۲۲

در گردن جان هر خم زلف تو طنابی

به شهر نیکوان مسکین غریبی

شمارهٔ ۹۲۳

که جز خون خوردنش نبود نصیبی

عاشق و رندم و خراباتی

شمارهٔ ۹۲۴

فارغ از زاهد مناجاتی

بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل

گفت شیر آری ولی رب العبادنردبانی پیش پای ما نهاد

همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

شمارهٔ ۹۲۵

خانه دل را ز مهر دیگران پرداختی

دل ز مهر دیگران برداشتی

شمارهٔ ۹۲۶

در دل ما مهر دیگر کاشتی

ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

شمارهٔ ۹۲۷

در ده شراب لعل ز جام زبرجدی

مرید توام زان که جان را مرادی

شمارهٔ ۹۲۸

الیک استنادی علیک اعتمادی

هوای نیکوان عیش است و شادی

شمارهٔ ۹۲۹

مراد عشقبازان نامرادی

به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی

شمارهٔ ۹۳۰

خراسان غیرت چین شد ز ترکان سمرقندی

در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری

شمارهٔ ۹۳۱

مه دگر ننمود رخ زین پرده نیلوفری

ای که از شاخ گل لطیف تری

شمارهٔ ۹۳۲

روی خود بین به گل چه می نگری

به روی من از لطف بگشا دری

شمارهٔ ۹۳۳

مرا زین درم بر در دیگری

ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

شمارهٔ ۹۳۴

از درد که می نالی و اندوه که داری

بخش ۴۸ - باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد

جمله با وی بانگ ها بر داشتندکان حریصان که سبب ها کاشتند