شعرِ فارسی

مرا بر دل است از تو چون کوه باری

شمارهٔ ۹۳۵

وز آن کوه چشمم بود چشمه ساری

کیم من بیدلی بی اعتباری

شمارهٔ ۹۳۶

غریبی بی نصیبی خاکساری

مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی

شمارهٔ ۹۳۷

که روزی پیش چوگانت کنم چون گوی سربازی

زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی

شمارهٔ ۹۳۸

ز تیغ غمزه ات نو دمبدم آیین خونریزی

الله الله چه شوخ دیده کسی

شمارهٔ ۹۳۹

که به فریاد هیچ کس نرسی

ای که جز قتل محبان هنری نشناسی

شمارهٔ ۹۴۰

قم سریعا و خذالسیف فهذا رأسی

لی حبیب عربی مدنی قرشی

شمارهٔ ۹۴۱

که بود درد و غمش مایه شادی و خوشی

با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی

شمارهٔ ۹۴۲

با ما چه موجب است که چون آب و آتشی

گهی در دل گهی در دیده باشی

شمارهٔ ۹۴۳

دلم را خون کنی وز دیده پاشی

باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی

شمارهٔ ۹۴۴

عیب ایشان مکن ای خواجه ز بی انصافی

بخش ۴۹ - نگریستن عزراییل بر مردی و گریختن آن مرد در سرای سلیمان و تقریر ترجیح توکّل بر جهد و قلّت فایدهٔ جهد

زادمردی چاشتگاهی دررسیددر سراعدل سلیمان در دوید

خسته زخم عشقم ای ساقی

شمارهٔ ۹۴۵

لا طبیب لها و لا راق

صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی

شمارهٔ ۹۴۶

که شور مجلس عشاق شد ز پر نمکی

ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی

شمارهٔ ۹۴۷

با گدایان تو شاهان در مقام بندگی

ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی

شمارهٔ ۹۴۸

آشنایان تو را از خویش هم بیگانگی

نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی

شمارهٔ ۹۴۹

که دهم دل به غزالی و سرایم غزلی

نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی

شمارهٔ ۹۵۰

یا زنم از رخ خورشید مثالش مثلی

می زد صفیر شوق خزان دیده بلبلی

شمارهٔ ۹۵۱

می رفت در حقیقت حالش تاملی

زهی دور زلفت به هر چین دلی

شمارهٔ ۹۵۲

ز هر عقده ای عقل را مشکلی

به هر زمین که نشانی ز خیمه لیلی

شمارهٔ ۹۵۳

نماید از مژه مجنون روان کند سیلی

سر تا به قدم غرقه دریای زلالی

شمارهٔ ۹۵۴

از تشنه لبی بر سر هر چشمه چه نالی

بخش ۵۰ - باز ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکل و فواید جهد را بیان کردن

شیر گفت آری ولیکن هم ببینجهد های انبیا و مؤمنین

ای مظهر حسن لایزالی

شمارهٔ ۹۵۵

مرآت جمال ذوالجلالی

ز مشک تر خطی داری و خالی

شمارهٔ ۹۵۶

ندیده از تو مشکین تر غزالی