شعرِ فارسی

ای باغ حسن را جمال تو خرمی

شمارهٔ ۹۵۷

چشم بد از تو دور که محبوب عالمی

دارند جان و دل به تو هر یک تظلمی

شمارهٔ ۹۵۸

ای پادشاه حسن خدا را ترحمی

ارید بسط غرامی الیک بعد سلامی

شمارهٔ ۹۵۹

و لیس کل کلامی یفی ببعض غرامی

سینه روزن روزن است از ناوک صیدافکنی

شمارهٔ ۹۶۰

خانه دل را فروغ دیگر از هر روزنی

آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی

شمارهٔ ۹۶۱

که ز سر تا قدم آشوب دل و جان منی

ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

شمارهٔ ۹۶۲

در بیابان تمنای تو سرگردانیی

خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

شمارهٔ ۹۶۳

روشن ضمیر پیری یا خوبرو جوانی

وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

شمارهٔ ۹۶۴

دولتی چنین دریاب ای به دولت ارزانی

بخش ۵۱ - مقرر شدن ترجیح جهد بر توکل

زین نمط بسیار برهان گفت شیرکز جواب آن جبریان گشتند سیر

تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

شمارهٔ ۹۶۵

بناز بر همه خوبان که نازنین جهانی

هر چند ز چشم ما نهانی

شمارهٔ ۹۶۶

غم نیست چو در میان جانی

ای فتنه چشم تو جهانی

شمارهٔ ۹۶۷

می کن نظری به ناتوانی

به کوی می فروشان خرده بینی

شمارهٔ ۹۶۸

بر آن آزاده می کرد آفرینی

نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

شمارهٔ ۹۶۹

چون سالکان ز سیر مقاماتش آگهی

به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

شمارهٔ ۹۷۰

خطاب آمد که از پیر مغان خواه آنچه می خواهی

ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

شمارهٔ ۹۷۱

کند سوی گرفتاران نگاهی

هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

شمارهٔ ۹۷۲

آهی ز دل برآرم بر یاد کج کلاهی

ای که در پرده به بازار جهان می آیی

شمارهٔ ۹۷۳

ما تو بودیم ازین پیش و تو اکنون مایی

هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

شمارهٔ ۹۷۴

شور دگر انگیزی شوق دگر افزایی

بخش ۵۲ - انکار کردن نخچیران بر خرگوش در تاخیر رفتن بر شیر

قوم گفتندش که چندین گاه ماجان فدا کردیم در عهد و وفا

عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

شمارهٔ ۹۷۵

عجب شوخ دل آشوبی عجب ماه دل آرایی

دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

شمارهٔ ۹۷۶

زرین کمری کج کلهی تنگ قبایی

ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

شمارهٔ ۹۷۷

چشم بد دور ز روی تو که بس زیبایی

شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

شمارهٔ ۹۷۸

نداشتم من بیدل جز این تمنایی