شعرِ فارسی

گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

شمارهٔ ۹۷۹

به خدا با همه بیرحمی خود رحم نمایی

از سبزه بر گل خط می فزایی

شمارهٔ ۹۸۰

دل می فریبی جان می ربایی

سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

شمارهٔ ۹۸۱

خلوت خاص است در بگشا درآی

هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

شمارهٔ ۹۸۲

از غم عشق تو فریاد و فغانی داشتی

گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی

شمارهٔ ۹۸۳

من عاشق توام تو بگو یار کیستی

در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

شمارهٔ ۹۸۴

خانه در باز و تو همچون مه ز روزن آمدی

بخش ۵۳ - جواب گفتن خرگوش ایشان را

گفت ای یاران مرا مهلت دهیدتا به مکرم از بلا بیرون جهید

کاش من بیدل از سگان تو بودی

شمارهٔ ۹۸۵

تا ز مقیمان آستان تو بودی

من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

شمارهٔ ۹۸۶

کجا زین گونه رسوا گشته هر انجمن بودی

شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

شمارهٔ ۹۸۷

ز شوق لاله رخی داغ بر جگر داری

اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

شمارهٔ ۹۸۸

ز ناوک مژه صد نیش در کمین داری

ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

شمارهٔ ۹۸۹

بر این جهان ننهی پا بر آن جهان نرسی

ای غمت آرزوی جان کسی

شمارهٔ ۹۹۰

درد تو مایه درمان کسی

ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

شمارهٔ ۹۹۱

شد می گلگون مرا دور از لبت با خون یکی

ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

شمارهٔ ۹۹۲

دل یکی تاراج کرده دین یکی

خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

شمارهٔ ۹۹۳

آری بود ستاره هزاران و مه یکی

بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

شمارهٔ ۹۹۴

پایمال آن بت چالاک بودی کاشکی

بخش ۵۴ - اعتراض نخچیران بر سخن خرگوش

قوم گفتندش که ای خر گوش دارخویش را اندازه خرگوش دار

قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

شمارهٔ ۹۹۵

که نیست در سر ما جز هوای ساغر می

ای به بالا همانک می دانی

شمارهٔ ۹۹۶

تو گلی ما همانک می دانی

آسوده دلا حال دل زار چه دانی

شمارهٔ ۹۹۷

خوان خواری عشاق جگرخوار چه دانی

با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

شمارهٔ ۹۹۸

جرم ما چیست که بر ساغر ما سنگ زنی

گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

شمارهٔ ۹۹۹

گاهی به وصل خاطر من شادمانی کنی

تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

شمارهٔ ۱۰۰۰

جان فرسوده ام از تیغ ستم رنجه کنی