شعرِ فارسی

هر دم به دیده دگری خانه می کنی

شمارهٔ ۱۰۰۱

هم خانگی به مردم بیگانه می کنی

جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

شمارهٔ ۱۰۰۲

درمان درد سینه فگاران نمی کنی

تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

شمارهٔ ۱۰۰۳

از همه رو به خدا آر که آسوده شوی

بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

شمارهٔ ۱۰۰۴

چاکم چو گل فکنده به دامان چه می روی

بخش ۵۵ - جواب خرگوش نخچیران را

گفت ای یاران حقم الهام دادمر ضعیفی را قوی رایی فتاد

از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

شمارهٔ ۱۰۰۵

بنما ز روی مهر چو مه گاه گاه روی

اگر وصف مه می کنم مه تویی

شمارهٔ ۱۰۰۶

وگر قصد ره مقصد ره تویی

نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

شمارهٔ ۱۰۰۷

واقف آه و دم سرد سحرگاه تویی

با چنین قامت و بالا که تویی

شمارهٔ ۱۰۰۸

کیست سرو چمن آنجا که تویی

این چنین خوب و نازنین که تویی

شمارهٔ ۱۰۰۹

نبود هیچ کس چنین که تویی

بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

شمارهٔ ۱۰۱۰

هر که پیدا می شود از دور پندارم تویی

ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

شمارهٔ ۱۰۱۱

از من بیدل طفیل دیگران یادش دهی

اغیار را مدام می از جام زر دهی

شمارهٔ ۱۰۱۲

چون دور ما رسد همه خون جگر دهی

ای عمر گرانمایه و ای جان گرامی

شمارهٔ ۱۰۱۳

جانم به فدایت ز کجایی و چه نامی

هر قطره می لعل که ریزد به زمینی

شمارهٔ ۱۰۱۴

از جام تو بر خاتم عیش است نگینی

بخش ۵۶ - ذکر دانش خرگوش و بیان فضیلت و منافع دانستن

این سخن پایان ندارد هوش دارهوش سوی قصه خرگوش دار

هر زمان از دور رخ بنمایی و پنهان شوی

شمارهٔ ۱۰۱۵

برق خرمن سوز عقل و هوش و صبر و جان شوی

ای از علو قدر به کرسی نهاده پا

شمارهٔ ۱

فرق مقیم فرش حریم تو عرش سا

مرحبا ای قاصد ملک معالی مرحبا

شمارهٔ ۲

الصلا کز جان و دل نزل تو کردم الصلا

گنجی ست نقد فقر که آن را طلسمهاست

شمارهٔ ۳

مشکل ترین طلسم طلسم وجود ماست

درین سراچه که چرخش کمینه طاق نماست

شمارهٔ ۴

همیشه قامتم از بار دل چو طاق دوتاست

آن را که بر سر افسر اقبال سرمد است

شمارهٔ ۵

سر در ره محمد و آل محمد است

کنگر ایوان شه کز کاخ کیوان برتر است

شمارهٔ ۶

رخنه ها دان کش به دیوار حصار دین در است

حبذا قصری که ایوانش ز کیوان برتر است

شمارهٔ ۷

قبه والای او بالای چرخ اخضر است