گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۴۱۳

خورشید و ماه را چه برابر کنم به توبنشین دمی که دیده منور کنم به تو

جامی

شمارهٔ ۴۱۴

فصل بهار شد بگشا چشم انتباهدر خط سبزه و ورق لاله کن نگاه

جامی

شمارهٔ ۴۱۵

ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداختهزلف شبرنگت بر اوج مه طناب انداخته

جامی

شمارهٔ ۴۱۶

شاهد گل باز زنگاری نقاب انداختهبلبل دلداده را در اضطراب انداخته

جامی

شمارهٔ ۴۱۷

بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاهاینست آن شبی که به است از هزار ماه

جامی

شمارهٔ ۴۱۸

من که از سوز دل غمزده گشتم همه آهبین چو آهم به سر از دود دل این چتر سیاه

جامی

شمارهٔ ۴۱۹

ابروی تو هرکه دید ای ماهزد نعره که الهلال والله

جامی

شمارهٔ ۴۲۰

با اشک خونین دور از تو ای ماهبثی و حزنی اشکوا الی الله

جامی

شمارهٔ ۴۲۱

واعظ خر است و انجمن وعظ خرگلهگر خر رود به خرگله نتوان ز خر گله

جامی

شمارهٔ ۴۲۲

هست انجمن ما چمنی پر گل و لالهگل عارض ساقیست دراو لاله پیاله

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۹ - هدیه بردن عرب سبوی آب باران از میان بادیه سوی بغداد به امیرالمؤمنین بر پنداشت آنک آنجا هم قحط آبست

گفت زن صدق آن بود کز بود خویشپاک برخیزی تو از مجهود خویش

جامی

شمارهٔ ۴۲۳

ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لالهبه روی دشت قدم نه به روی دست پیاله

جامی

شمارهٔ ۴۲۴

ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنبالهکنون افتد به جان خون دلم پرکاله پرکاله

جامی

شمارهٔ ۴۲۵

بی لعل تو دل درون سینهخون است چو می در آبگینه

جامی

شمارهٔ ۴۲۶

غزال من که لبش رو به سبزی آوردهبه سبزه زار ختن مشکبو گیا خورده

جامی

شمارهٔ ۴۲۷

وقت گل ترک می و جام که چهدوری از یار گل اندام که چه

جامی

شمارهٔ ۴۲۸

گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمدهشرح نیاز خویش را بلبل نواساز آمده

جامی

شمارهٔ ۴۲۹

چو حلقه دور افق بر من است تنگ شدهکه حلقه سر زلف توام ز چنگ شده

جامی

شمارهٔ ۴۳۰

تا به چشم تو سرمه ره کردهخانه مردمان سیه کرده

جامی

شمارهٔ ۴۳۱

رخت را مه نخوانند اهل توجیهکه روشن نیست چندان وجه تشبیه

جامی

شمارهٔ ۴۳۲

ای به خوبی رخ تو از مه بهقصه ماه با تو کوته به

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۰ - در نمد دوختن زن عرب سبوی آب باران را و مهر نهادن بر وی از غایت اعتقاد عرب

مرد گفت آری سبو را سر ببندهین که این هدیه ست ما را سودمند

جامی

شمارهٔ ۴۳۳

بتی که بود چو جانم به سینه جا کردهگرفت راه جدایی وداع ناکرده

جامی

شمارهٔ ۴۳۴

ای نامه ز خود به خود نوشتهدر وی همه نیک و بد نوشته