گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰۴

شکوه عشق به پا سقف آسمان داردبه سرو آه من این قمری آشیان دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰۵

چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دیداز آن فرنگ حیا لاله لاله رنگ چید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰۶

شور آمد آمد صد مدعا گردد بلنددر دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰۷

توصیف تو از بشر نیایددر کسوت گفت در نیاید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰۸

جگر در تشنگی جان بخشیی کز آب می بینددل افسرده ما از شراب ناب می بیند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰۹

نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارداگر بر آسمان رفته است چشمی بر زمین دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۰

چو دست جرأتش طرح شکار شیر می ریزدگداز اشک خون ز دیده نخچیر می ریزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۱

لبت از خود شراب می طلبددلم از خود کباب می طلبد

سعدی شیرازی

بخش ۱۶ - حکایت برادران ظالم و عادل و عاقبت ایشان

شنیدم که در مرزی از باختربرادر دو بودند از یک پدر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۲

چون مصور صورت آن جان جانان می کشددست از صورت نگاری می کشد جان می کشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۳

بس که از حیرت به جا در اول رفتار ماندمی توان رنگ از رخم چون گرد از دامن فشاند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۴

کسیکه رفتن ازین نشیه در نظر داردبه قدر طول سفر زاد راه بردارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۵

خون جگر زهر بن مو بی تو سر شودهر موی بر تنم زغمت نیشتر شود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۶

مشو دل تنگ چون از عارضش خط سر برون آردکه این آیینه حسن دیگر از جوهر برون آرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۷

مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کندخون به دل یاقوت را آن لعل عنابی کند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۸

عبث دل از غم آن شوخ کافرکیش می پیچدکه گردد عقده محکم هر قدر بر خویش می پیچد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱۹

با رقیبان مکن الفت به محبت سوگندمنگر جانب اغیار به الفت سوگند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲۰

چنان ز نکهت زلفش هوا معطر شدکه از نفس رگ جانم فتیله عنبر شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲۱

در کنار خویش هر کس آن برو دوش آوردآفتابی را چو ماه نو در آغوش آورد

سعدی شیرازی

بخش ۱۷ - صفت جمعیت اوقات درویشان راضی

مگو جاهی از سلطنت بیش نیستکه ایمن تر از ملک درویش نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲۲

دعای صبح محرومان هم آغوش اثر خیزدغبار هستی مقصد زدامان سحر خیزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲۳

چو شمع جلوه شب ها عارض جانانه می سوزدنگه در دیده ام بی تاب چون پروانه می سوزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲۴

عاشق از بیداد دل آزار بی حد می کشدهر چه هر کس می کشد از پهلوی خود می کشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲۵

دل که در او سوز عشق راه نداردروشنیی از چراغ آه ندارد