گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۴۸

تپیدن ها در دل می زند دلدار می آیدز خود رفتم سر راهی بگیرم یار می آید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۴۹

شب که از بیداد او دل بیخودی آهنگ بودباده لعلی به جامم از شکست رنگ بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۰

جرأت می بین که مور ار باده بی غش زندخویش را چون خال رخسار تو بر آتش زند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۱

به چشمم بی رخت مینا دل افسرده را ماندقدح از موج صهبا بزم بر هم خورده را ماند

سعدی شیرازی

بخش ۲۰ - حکایت شحنه مردم آزار

گزیری به چاهی در افتاده بودکه از هول او شیر نر ماده بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۲

گل در چمن از رشک تو آرام نداردجز لخت دل خون شده در جام ندارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۳

غمم را واله شیرین و لیلا برنمی تابدکه سیل گریه ام را کوه و صحرا برنمی تابد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۴

به ابرو الفتی پیوسته آن مژگان خم داردغلط کردم نگاهش دست بر تیغ ستم دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۵

چون برقع مشکین ز رخ آل گشایداز پلک و مژه دیده پر و بال گشاید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۶

به صد محنت دهان ما ز روزی بهره ور گرددبلی این آسیا پیوسته از خون جگر گردد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۷

همچو جوهر همه تن دیده حیران کردندسخت مستغرقم این آینه رویان کردند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۸

ز لب آهی که با لخت دل خونبار برخیزدچه طاوسی است رنگین جلوه کز گلزار برخیزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵۹

کردی چو کباب ستم عشوه گری چندیابی نمک گریه خونین جگری چند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۰

گر نباشد بزم حیرانی نظر نتوان گشودنیت گر بهر طپیدن بال و پر نتوان گشود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۱

سر به دورانت تهی از آرزو هرگز مبادخالی از صاف خیالت این کدو هرگز مباد

سعدی شیرازی

بخش ۲۱ - حکایت حجاج یوسف

حکایت کنند از یکی نیکمردکه اکرام حجاج یوسف نکرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۲

بگذشت نوجوانی و جسم نزار ماندگردی درین ره از پی آن شهسوار ماند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۳

از بصیرت جوش اشکش بسکه فارغبال کردآفتاب از پرده چشمم توان غربال کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۴

سرشکم بسکه پردرد از دل مهجور برخیزدبه دریا چون رسد سیلاب اشکم شور برخیزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۵

چون بهار جلوه شوخش چمن پرور شودغنچه آسا در قفس بلبل زبال و پر شود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۶

گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شدنگردیدی چو مجنون گر ز خود غافل چه خواهی شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۷

دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی گیردبلی آیینه زنگ از زشتی صورت نمی گیرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۸

چنان فکر میان نازک او لاغرم داردکه چشم آینه مو از مثال پیکرم دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶۹

نقشبندان زآب و رنگ و گل چو تصویرش کنندپیچ و تاب جوهر جان صرف تحریرش کنند