گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۱۹

کو زبانی که دهم شرح گرفتاری دلمگر از طرز نگاهم شنوی زاری دل

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۰

کی غمی از پا و کی پروای از سر داشتمزان قیامت جلوه در دل شور محشر داشتم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۱

ما خاک ره جلوه آن سرو روانیمدل داده و جان باخته اش از دل و جانیم

سعدی شیرازی

بخش ۱۶ - حکایت در معنی صید کردن دلها به احسان

به ره بر یکی پیشم آمد جوانبه تک در پیش گوسفندی دوان

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۲

چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیمهمچو شبنم خویش را محو تماشا می کنیم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۳

کرده جا تا آن لب میگون به افسون در دلمغنچه سان شد برگ گل هر قطره خون در دلم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۴

در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیمآن چیز که داریم میسر بفشانیم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۵

با شیخ خانقاه می ناب می زنمساغر بطاق ابروی محراب می زنم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۶

چو وصف ابروی آن ماه عالمگیر می گفتمسخن پیچیده تر از جوهر شمشیر می گفتم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۷

شب غم بی جمالش ساغر اخگر بود در دستمز هر موجی قدح بال سمندر بود در دستم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۸

عقل افلاطون منش را ریشخندی می زنمبر در دیوانگی دانسته چندی می زنم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۲۹

ما را بود ز خون جگر لاله رنگ چشمبادا ترا ز باده بهار فرنگ چشم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۰

دیده بر روی خیال تو شبی واکردیمچشم پوشیده جمال تو تماشا کردیم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۱

تا ز یاد او دل غم پیشه رنگین می کنماز شراب ارغوانی شیشه رنگین می کنم

سعدی شیرازی

بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه

یکی روبهی دید بی دست و پایفروماند در لطف و صنع خدای

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۲

بود آسودگی در اضطراب از چشم بی تابمچو نبض خسته دایم در طپش باشد رگ خوابم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۳

به راه عشق در گام نخست از خود سفر کردمبه پا بیخودی این راه را مردانه سر کردم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۴

بسکه جا کرده است مهرت در سراپای تنمریشه نخل محبت گشته رگهای تنم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۵

از غار راه ریزد عشق رنگ خانه امهمچو نقش پا ندارم بام و در ویرانه ام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۶

تا بود سودای زلفش در سر شوریده امدانه زنجیر می ریزد سرشک از دیده ام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۷

نه از بیگانه چشم مردمی نه زآشنا دارمغم عالم ندارم تکیه بر ذات خدا دارم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۸

دشت را از جلوه اش رشک گلستان دیده امگل به دامان هوا از گرد جولان دیده ام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۳۹

نخست از پهلوی خود دید آفت ها دل تنگمشکست از موج خارا خورد این آیینه در سنگم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۴۰

به یمن همت عشقت ز قید دل رستمبتی که قبله آمال بود بشکستم