گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۳

چون پریشان می کند آن زلف عنبربیز رادر جهان می افکند آشوب و رستاخیز را

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة

هم چو پیغامبر ز گفتن وز نثارتوبه آرم روز من هفتاد بار

جلال عضد

شمارهٔ ۴

ساقیا خیز و بیار آن آب رنگ آمیز راوان حریف تلخ شیرین کار شورانگیز را

جلال عضد

شمارهٔ ۵

پیش تو عرضه می کنم حال تباه خویش راتا تو نصیحتی کنی چشم سیاه خویش را

جلال عضد

شمارهٔ ۶

خبرت هست که از خویش خبر نیست مراگذری کن که ز غم راه گذر نیست مرا

جلال عضد

شمارهٔ ۷

روز اول که به چشمت نظر افتاد مراوای از چشم تو زان باده که در داد مرا

جلال عضد

شمارهٔ ۸

نمی کنی نظری بیدلان غمگین راهمی کشی به جفا عاشقان مسکین را

جلال عضد

شمارهٔ ۹

زلفی که چو دود است بر آتش وطن او رامشکل نبود در دلم آتش زدن او را

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰

هر آن کس که دیده ست آن خاک پانیاید به چشمش دگر توتیا

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱

ای جبینت ماه و رویت آفتابمی فتد بر خاک کویت آفتاب

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲

حدیث عشق میسر کجا شود به کتابتکه نام عشق بسوزد سر قلم ز مهابت

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳

چو گل بگشاد لب را در ملاحتزبان بگشاد بلبل در فصاحت

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۷ - بیان آنک عقل جزوی تا بگور بیش نبیند در باقی مقلد اولیا و انبیاست

پیش بینی این خرد تا گور بودوآن صاحب دل به نفخ صور بود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۴

بس که جانم ز تمنای رخ یار بسوختدل هر سوخته بر زاری من زار بسوخت

جلال عضد

شمارهٔ ۱۵

دل که از من گشت ناپیدا کجاستیا رب آن شوریده شیدا کجاست

جلال عضد

شمارهٔ ۱۶

این چه شمع است که در مجلس مستان برپاستوین چه شور است که از باده پرستان برخاست

جلال عضد

شمارهٔ ۱۷

هر آن نفس که نه با دوست می زنی باد استخنک دلی که به دیدار دوستان شاد است

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸

یاقوت شکربار ترا لذت قند استیک بوسه از آن لعل شکر بار به چند است

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹

عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر استاز جهانش چه خبر کاو به جهانی دگر است

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰

سر معشوق بر بالین ناز استسر عشاق بر خاک نیاز است

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱

دلم متاب که هجران سینه تاب بس استچه دورم از رخ خوبت همین عذاب بس است

جلال عضد

شمارهٔ ۲۲

می گزی لب را که طعم لعل خندانت خوش استگوییا آن شکر شیرین به دندانت خوش است

جلال عضد

شمارهٔ ۲۳

خط تو که در عین خرد عین جمال استخطی ست که بر خوبی رخسار تو دال است

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۸ - بیان آنک یا ایها الذین آمنوا لا تقدموا بین یدی الله و رسوله چون نبی نیستی ز امت باش چونک سلطان نه‌ای رعیت باش پس رو خاموش باش از خود زحمتی و رایی متراش

پس برو خاموش باش از انقیادزیر ظل امر شیخ و اوستاد