گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۲

بسته خود بودم از فیض ریاضت وا شدمبرگداز خویش تا بستم کمر دریا شدم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۳

به جز سر جوش می عقل آفرینی چون نمی دانمخم میخانه را کمتر ز افلاطون نمی دانم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۴

تا ز جام عشق دل مستان شد و دیوانه همچون گهر مستغنی است از فکر آب و دانه هم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۵

اسیر پیچش آن طره شکن گیرمز موج نکهت سنبل کنند زنجیرم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۶

مکن آرایش آن زلف پی تسخیرمپیچ و تاب غم عشق تو بود زنجیرم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۷

دست هوس زنعمت دنیا کشیده امچون طفل غنچه خونه دل خود مکیده ام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۸

آشنا خواهد شدن ما و ترا دل ها به همنسبتی دارند آخر شیشه و خارا به هم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۶۹

ز بس بالد نگه از دیدنت در چشم حیرانمنیاید چون پر ناوک بهم صفهای مژگانم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۰

ما منت مرهم به جراحت نپسندیمبر زخم جگر سوخته داغ تو بندیم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۱

از غرور توبه غرق معصیت تا گردنمتر شد از اشک پشیمانی همانا دامنم

سعدی شیرازی

بخش ۲۱ - حکایت دختر حاتم در روزگار پیغمبر (ص)

شنیدم که طی در زمان رسولنکردند منشور ایمان قبول

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۲

من که از جوش تجلی رشک نخل ایمنمپرتو شمع است چون فانوس گرد دامنم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۳

افروخت تا ز باده عذار سمن برمحسنش می دو آتشه ریزد به ساغرم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۴

مستیش افزود تا بشکست مینای دلمجام عیشش پر بود از ریختن های دلم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۵

اگر حرفی ز سوز آتش عشقش بیان کردمبه رنگ شمع محفل خویش را صرف زبان کردم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۶

افروخته عشقم و پروانه خویشممجنون تو لیلی وش و دیوانه خویشم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۷

ز شوق آنکه به گوشت رسیده آوازمبه بال ناله بود چون سپند پروازم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۸

در حریم وصل از دلدار دور افتاده اممستم از کیفیت سرشار دور افتاده ام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۷۹

نیست تنها بی رخت دشمن گریبان ناله امرخنه اندازد جرس آسا به دامان ناله ام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۸۰

در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدمجسم رفتم در غم او از خود و جان آمدم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۸۱

ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایمهمچو قندیل ز طاق حرم آویخته ایم

سعدی شیرازی

بخش ۲۲ - حکایت حاتم طائی

ز بنگاه حاتم یکی پیرمردطلب ده درم سنگ فانید کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۸۲

حباب آسا فتد از دیده تر قطره اشکمز بس آهی نهان گردیده در هر قطره اشکم

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸۸۳

اصلا بمی شکایتی از غم نکرده ایمهرگز ز زخم شکوه به مرهم نکرده ایم