گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۹۰

برقی از حسن تو پیدا شد و ناپیدا شددهر پرفتنه و ایام پر از غوغا شد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۱

جانم از عشق تو بی صبر و سکون خواهد شددلم از آتش سودای تو خون خواهد شد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۲

مگر فتنه عشق بیدار شدکه خلوت نشین سوی خمار شد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۳

هر که را دلدار باید درد بی درمان کشددولت وصل آنکه خواهد محنت هجران کشد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا

آمده اول به اقلیم جمادوز جمادی در نباتی اوفتاد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۴

گدای کوی تو از پادشا نیندیشدکه پادشاه ز حال گدا نیندیشد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۵

شب چو به سر رفت و آفتاب برآمدبخت سرآسیمه ام ز خواب برآمد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۶

باده بیاور که نوبهار آمدغلغل بلبل ز شاخسار آمد

جلال عضد

شمارهٔ ۹۷

من سرو ندیدم که به بالای تو ماندبالای تو سروی ست که گل می شکفاند

جلال عضد

شمارهٔ ۹۸

سرو را خطه کمال نماندرونق گلشن جمال نماند

جلال عضد

شمارهٔ ۹۹

عهد ما مشکن و بر باد مده خاکی چندآتشی در زده انگار به خاشاکی چند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۰

معاشران که مقیمان کوی خمارندچو بنگری ز دو عالم فراغتی دارند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۱

من نشنیدم که خط بر آب نویسندآیت خوبی بر آفتاب نویسند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۲

چون مرغ سحر در غم گلزار بنالداز غم دل دیوانه من زار بنالد

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۳

آن را که غمی باشد و گفتن نتواندشب تا به سحر نالد و خفتن نتواند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۶ - بیان آنک خلق دوزخ گرسنگانند و نالانند به حق کی روزیهای ما را فربه گردان و زود زاد به ما رسان کی ما را صبر نماند

این سخن پایان ندارد موسیاهین رها کن آن خران را در گیا

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۴

باز در سودای او امروز جان خواهم فشاندآستین شوق بر هر دو جهان خواهم فشاند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۵

اگر نسیم صبا زلف او برافشاندهزار جان مقید ز بند برهاند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۶

عشاق ز دل درد ترا دام نهادندناکامی سودای ترا کام نهادند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۷

ای زده در مشک ناب صد گره و بندحقه یاقوت کرده پر شکر و قند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۸

بتم باز قصد جفا می کندبه یک بار ما را رها می کند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰۹

شوخی نگر که آن بت عیار می کنددل را به بند زلف گرفتار می کند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۰

زلف تو خورشید را در سایه پنهان می کندروز روشن با شب تاریک یکسان می کند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۱

آنان که طالب تو نگشتند جاهلندو آنها که دل به دست تو دادند عاقلند