گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۲

عاشقان اول قدم بر هردو عالم می زنندبعد از آن در کوی عشق از عاشقی دم می زنند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۳

گرچه یاران وفادار جفا نیز کنندسست عهدان جفاکار وفا نیز کنند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۷ - رفتن ذوالقرنین به کوه قاف و درخواست کردن کی ای کوه قاف از عظمت صفت حق ما را بگو و گفتن کوه قاف کی صفت عظمت او در گفت نیاید کی پیش آنها ادراکها فدا شود و لابه کردن ذوالقرنین کی از صنایعش کی در خاطر داری و بر تو گفتن آن آسان‌تر بود بگوی

رفت ذوالقرنین سوی کوه قافدید او را کز زمرد بود صاف

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۴

چشم و ابرویت به دل بردن قیامت می کنندبی دلان را بوته تیر ملامت می کنند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۵

چند جانم پس زانوی عنا بنشیندهمدم درد به امید دوا بنشیند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۶

دوش شبم را صفت روز بوددر برم آن شمع دل افروز بود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۷

ازین دیار برفتیم و خوش دیاری بودبه آب دیده بشستیم اگر غباری بود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۸

مرا خیال وصالش ز سر به در نروداگر سرم برود عشق او ز سر نرود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱۹

دل از بند زلفت رها کی شودز یار قدیمی جدا کی شود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۰

یک لحظه درد عشق تو از دل نمی شودوز دیده نقش روی تو زایل نمی شود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۱

شب نیست کز غمت دل من خون نمی شودوز اشک روی زردم گلگون نمی شود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۲

عشق تو هر لحظه فزون می شوددل ز غمت غرقه خون می شود

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۳

تیری کز آن دو غمزه ی پرفن برون جهدتنها نه از دلم که ز آهن برون جهد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می‌رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می‌بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن‌تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

مورکی بر کاغذی دید او قلمگفت با مور دگر این راز هم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۴

عاشق آن باشد که بر خود سخت و سست آسان نهدرنج را راحت شمارد درد را درمان نهد

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۵

بی روی دل افروزت عمرم به چه کار آیدبا لعل جهان سوزت جان در چه شمار آید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۶

گر از لعل تو کام جان برآیدبر ما کار جان آسان برآید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۷

هیهات که نامم به زبان تو برآیدیا همچو تویی را چو منی در نظر آید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۸

بویی ز سر زلف نگارین به من آریدیک نافه از آن طره مشکین به من آرید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲۹

چون سرانگشت آن نگارین دیدعقل انگشت خویشتن بگزید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳۰

دردمندی ز تو هرگز به دوایی نرسیدبی نوایی ز تو هرگز به نوایی نرسید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳۱

ای از فروغ روی تو خورشید رو سپیدشب را به جنب طره تو گشته موسپید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳۲

ای درج ثمین تو گهربارلعل شکرین تو شکر بار

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳۳

هر شبی بر خاک کویت جای سازم تا سحرنطع خاکم زیر پهلو آستانم زیر سر