گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۱ - خوش

آفتابی که بنده سرگرداننام او را چو ذره در طلب است

جلال عضد

شمارهٔ ۲

ای جوادی که به یک بخشش دست زادۀ تستحاصل بحر و دفین خانه کان در گرو است

جلال عضد

شمارهٔ ۳

بر معشوقم آمد رکن فصادز ساق نازک دلخواه رگ زد

جلال عضد

شمارهٔ ۴

خداوند تویی ک اوراد مدحتبر افلاک و عناصر فرض باشد

جلال عضد

شمارهٔ ۵

آن کس که به ظلمت دو گیسوخورشید منور از ره افکند

جلال عضد

شمارهٔ ۶

مولنا مادر فرزندانتپسران ناکس و دون می زاید

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۶ - تمثیل لوح محفوظ و ادراک عقل هر کسی از آن لوح آنک امر و قسمت و مقدور هر روزهٔ ویست هم چون ادراک جبرئیل علیه‌السلام هر روزی از لوح اعظم عقل مثال جبرئیلست و نظر او به تفکر به سوی غیبی که معهود اوست در تفکر و اندیشهٔ کیفیت معاش و بیرون شو کارهای هر روزینه مانند نظر جبرئیلست در لوح و فهم کردن او از لوح

چون ملک از لوح محفوظ آن خردهر صباحی درس هر روزه برد

جلال عضد

شمارهٔ ۷ - امیر

در میان آر می که نام بتی ستعقل هر کس ز کنه آن قاصر

جلال عضد

شمارهٔ ۸ - کمال

از مرد بخیل نیست طرفهکاو سر بنهد برابر مال

جلال عضد

شمارهٔ ۹

تشنه گشتم به راه کعبه شبیقحط بود آب و من بترسیدم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰

ای وزیر جهان به فرزندانالتفاتی نمی کنی چندان

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱

مدح تو گفتم و چو بود دروغمن پشیمان شدم از آن گفتن

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲

پیشوای زمانه زین الدینسرور اهل روزگاری تو

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳

داری اشرف زنی که چون می بستبر کمان دو ابروی او زه

جلال عضد

شمارهٔ ۱۴

چارچیز است که در سنگ اگر جمع شودلعل و یاقوت شود سنگ بدان خارایی

جلال عضد

شمارهٔ ۱۵

گر تو می گویی نبودستم تو راپیش ازین مفعول الحق بوده ای

جلال عضد

شمارهٔ ۱۶

هرچه پیش آید از زمانه تو رااز نکوحالی و ز بدحالی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۷ - تمثیل روشهای مختلف و همتهای گوناگون به اختلاف تحری متحریان در وقت نماز قبله را در وقت تاریکی و تحری غواصان در قعر بحر

هم چو قومی که تحری می کنندبر خیال قبله سویی می تنند

جلال عضد

شمارهٔ ۱

ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدادر عهد ازل بهشت و دوزخ پیدا

جلال عضد

شمارهٔ ۲

بر دست یکی تیغ چو آب است مراکز وی همه ساله فتح باب است مرا

جلال عضد

شمارهٔ ۳

چشم تو که خواب عالمی بست به خوابخلقی ز غمش بی خود و او هست به خواب

جلال عضد

شمارهٔ ۴

ای دوست جهان دمی ست و آن دم هیچ استبر عمر مبند دل که آن هم هیچ است

جلال عضد

شمارهٔ ۵

گفتم سر زلف تو بسی سرخورده استگفتا که بنه سرت گر اندر خورده است

جلال عضد

شمارهٔ ۶

بر روی تو زلف را اقامت هوس استسرفتنه دور را اقامت هوس است