گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۵۰

ای لعل تو چاشنی به شکر دادهوی دندانت نظام گوهر داده

جلال عضد

شمارهٔ ۵۱

آن کره که بد سبق ز گردون بردهاینک مسکین به پای آخر مرده

جلال عضد

شمارهٔ ۵۲

ای خواجه چو بر خود تو بدی نپسندیبر خلق هم از روی خرد نپسندی

جلال عضد

شمارهٔ ۵۳

زد شمع جهان بر دل من دی ناریدر سوز و گداز از آن شدم دیناری

جلال عضد

شمارهٔ ۵۴

ای یافته بر صدر کرم تمکینیوی کام برآرنده هر مسکینی

جلال عضد

شمارهٔ ۱

چنان با غم عشق خو کرد دلکه گویی که عشق است خود جان ما

جلال عضد

شمارهٔ ۲

در غم جانان به ترک جان بگویزان که جان اینجا و بال دیگر است

جلال عضد

شمارهٔ ۳

ای آنکه کمان تست پنجاه منیپنجاه بسی گیر و دو چندان باقی ست

جلال عضد

شمارهٔ ۴

انام افضل ایام و افتخار انامتو را که گفت که گل ترک گیر و بر خار افت

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۳ - حکایت آن اعرابی کی سگ او از گرسنگی می‌مرد و انبان او پر نان و بر سگ نوحه می‌کرد و شعر می‌گفت و می‌گریست و سر و رو می‌زد و دریغش می‌آمد لقمه‌ای از انبان به سگ دادن

آن سگی می مرد و گریان آن عرباشک می بارید و می گفت ای کرب

جلال عضد

شمارهٔ ۵

نام آن کس که از او زهره من می تابدآفتابی ست که از برج اسد می تابد

جلال عضد

شمارهٔ ۶

تا چند سوز عشقش پنهان کنم به حیلههم عاقبت ز جایی این سوز سر برآرد

جلال عضد

شمارهٔ ۷

شیراز از تعدی قاضی خراب شداین مور بین که ملک سلیمان خراب کرد

جلال عضد

شمارهٔ ۸

نشیند وقتها با من به می خوردن ولی چندانکه توبه بشکنم چون توبه ام بشکست برخیزد

جلال عضد

شمارهٔ ۹ - فاضل

صد را ز همه صدر افاضل بستانپس فاضل خوان هر آنچه باقی ماند

جلال عضد

شمارهٔ ۱۰

حقا که عجب بی سر و پای است فلانکاو بر سر و پای خویش جل می پوشد

جلال عضد

شمارهٔ ۱۱

گنگ کور ار دو دیده بگشایدماه نو را به خلق بنماید

جلال عضد

شمارهٔ ۱۲

حافظ ما به عقل و خوش خوانیثانی انتر است و صوت حمار

جلال عضد

شمارهٔ ۱۳ - خمر

ای خواجه خطیر مغز خر خوردی توکآویختی از گردن مرغی سرخر

جلال عضد

شمارهٔ ۱۴

شیر بی زور و میر بی لشکریوسف بدلقا علی جعفر

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بی‌خویشتن شده

پر طاوست مبین و پای بینتا که سؤ العین نگشاید کمین

جلال عضد

شمارهٔ ۱۵

گفتم که چو دریاست گهرپرور میرشک نیست که دریاست ولی خس پرور

جلال عضد

شمارهٔ ۱۶

بر رخ حور نظر غایت کوته نظری ستناظری را که تو باشی به قیامت منظور

جلال عضد

شمارهٔ ۱۷

سحر کردی مگر تو خواجه بشیرکز سر بز روانه کردی شیر