گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸

یک خنده فدای عالمی کنبنیاد غم از جهان برانداز

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹

به قصد خون من آن غمزه مستهمیشه نوک مژگان می کند تیز

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰ - دولت

زان دوایی که نیست انجامشسر علت ببر که شد نامش

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱

بابای ترا دو نیمه کن وان گاهیدو چشم ورا بکن بنه در شکمش

جلال عضد

شمارهٔ ۲۲

چشمه آب از میانه نیلگر جدا می کنی بگردد پیل

جلال عضد

شمارهٔ ۲۳

دیروز نداستم و بتوانستمامروز بدانستم و نتوانستم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۴

عمری ست که ما به بوی درماندر دست هزار گونه دردیم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۵ - تفسیر وَ إِنْ یَکادُ الَّذینَ کَفَروا لَیُزْلِقونَکَ بِأَبْصارِهِمْ الایه

یا رسول الله در آن نادی کسانمی زنند از چشم بد بر کرکسان

جلال عضد

شمارهٔ ۲۵

در حق کسی که صد بدی با ما کردگر دست دهد هزار نیکی بکنیم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۶

به جستجوی تو شب را به روز می آرمخیال بین که به شب آفتاب می جویم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۷ - فلفل

گر تو می خواهی که بر دریا چو موری بگذرینعل زن بر پای پیل و در میان نیل زن

جلال عضد

شمارهٔ ۲۸ - حسن

نام شاهی ست که شد صورت و معنیش حسنآخر صبح و کنار سمن و طرف چمن

جلال عضد

شمارهٔ ۲۹

گر نمی دانی تو نام خویشتنچار دانگ یر من در ون تو

جلال عضد

شمارهٔ ۳۰ - عمر

ای خواجه اگر تو نام خود می پرسیآواز خر از دهان ماهی بشنو

جلال عضد

شمارهٔ ۳۱

چاه چون واژونه گردد صورتی باشد غریبقطره بر بالای چشمه چشمه بر بالای چاه

جلال عضد

شمارهٔ ۳۲

نپویم بیش ازین دیگر در این راهازین گفتارها استغفرالله

جلال عضد

شمارهٔ ۳۳

زری چندم به دست آمد ز بصرهببستم جمله بر پنجاه صره

جلال عضد

شمارهٔ ۳۴

کرده ای ای عماد ماهی گیرچشمه را دام و آب را چشمه

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۶ - قصهٔ آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می‌کند به منقار و می‌انداخت و تن خود را کل و زشت می‌کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی‌آید گفت می‌آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست

پر خود می کند طاوسی به دشتیک حکیمی رفته بود آنجا بگشت

جلال عضد

شمارهٔ ۳۵

بس فرق بود میان شعر من و توتو مدح کسان گویی و من حمد یکی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱

اول به نام آنکه زد این بارگاه راافروخت شمع مشعله مهر و ماه را

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲

ای ذات پاکت از همه ماسوا سواوز درگه تو یافته هر بینوا نوا

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳

ساقی بیا که باز خراب است حال ماپیش آر باده ای صنم بی زوال ما

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴

ای کز دو زلف سرکشت داریم در تن تاب هابیرون چه سان آریم ما کشتی از این گرداب ها