گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۹ - در بیان آنک ثواب عمل عاشق از حق هم حق است

عاشقان را شادمانی و غم اوستدست مزد و اجرت خدمت هم اوست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۷

دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم مااز سخن لبریز و از گفتار خاموشیم ما

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۸

کی ز جور دهر کم فرصت الم داریم ماچون تو را داریم از دشمن چه غم داریم ما

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹

مگر آن آتشین خو آگه از بخت من است امشبکه همچون شمع مغز استخوانم روشن است امشب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰

گفتگویت در تبسم می کند شکر در آبخورده بس لعل لبانت غوطه چون گوهر در آب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱

عمریست در خیال تو از روز تا به شبدر آتشم چو خال تو از روز تا به شب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۲

گر شود آن شوخ با من مهربان دارم عجبگر کند از یک نگاهم قصد جان دارم عجب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۳

روشن شده از حسن تو کاشانه ام امشبخوش باش که بر گرد تو پروانه ام امشب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۴

هر کجا عکس جمال یار می افتد در آبگویی از گلشن گل بی خار می افتد در آب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۵

چو رخ برتافت دیدم طره گیسوی یار امشبچه ها دارد به سر این اختر دنباله دار امشب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۶

دعوی لبت دمی که به مرجان کند در آبجای گهر به چشم صدف جان کند در آب

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۰ - در تفسیر قول رسول علیه‌السلام ما مات من مات الا و تمنی ان یموت قبل ما مات ان کان برا لیکون الی وصول البر اعجل و ان کان فاجرا لیقل فجوره

زین بفرمودست آن آگه رسولکه هر آنک مرد و کرد از تن نزول

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۷

چو عکس خویش نمودار می کند مهتابپیاله را گل بی خار می کند مهتاب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۸

دارم از دست تو شب تا صبح با چشمی پر آبناله همدم باده خون مطرب فغان راحت عذاب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۹

ای دل بیهده گفتار ادب باش ادباز زبان می کشی آزار ادب باش ادب

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۰

از تو در خاطر هر ذره تمنایی هستبه هر آیینه ز حسن تو تماشایی هست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۱

بس که بر جانم ز مژگانت خدنگ افتاده استوسعتی خواهم که بر دل کار تنگ افتاده است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۲

برده دل از من پری رویی نمی گویم که کیستشوخ چشمی طفل بدخویی نمی گویم که کیست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۳

دیده خون بار ما چون گشت گریان مفت ماستدانه ای افشانده در خاکیم باران مفت ماست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۴

عالمی را سوختی از جلوه ای رعنا بس استبردی از حد ناز ای بی رحم استغنا بس است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۵

از لبش گفتار و گفتار از دهن نازک تر استگرچه لعلش نازک است اما سخن نازک تر است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۶

نخلی است روزگار و مرا تیشه شیشه استخارا است دهر و در دلم اندیشه شیشه است

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۱ - در بیان آنک عقل و روح در آب و گل محبوس‌اند هم‌چون هاروت و ماروت در چاه بابل

هم چو هاروت و چو ماروت آن دو پاکبسته اند اینجا به چاه سهمناک

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴۷

خاک رخسارش که دل در پیچ و تاب انداخته استصد چو من شوریده را در اضطراب انداخته است