گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۰

آن کس که بار عشق به آهی کشیده استباشد چنانچه کوه به کاهی کشیده است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۱

منم که وصف تو آرایش بیان من استحلاوت سخنت قوت زبان من است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۲

بر سر تو را چو طره کاکل شکسته استگویی که سنبلی به سر گل شکسته است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۳

آتشین خو دلبری دارم که عالم زار اوستسرو خاکسترنشین از جلوه رفتار اوست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۴

سرم ز مندل و دوشم گر از عبا خالی استهزار شکر که دکانم از ریا خالی است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۵

ماییم که جز اشک ندامت بر ما نیستکوثر به گوارایی چشم تر ما نیست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۶

آنکه همچون جان تنگت دست در آغوش داشتچون صدف در بحر عشق آن تشنه لب خاموش داشت

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۴ - در صفت آن بی‌خودان کی از شر خود و هنر خود آمن شده‌اند کی فانی‌اند در بقای حق هم‌چون ستارگان کی فانی‌اند روز در آفتاب و فانی را خوف آفت و خطر نباشد

چون فناش از فقر پیرایه شوداو محمدوار بی سایه شود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۷

کوی یار است و به هر گوشه بلا ریخته استپا به هرجا که نهی خار جفا ریخته است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۸

باد رنجور آن تنی کز درد او بیمار نیستخاک بر چشمی که با یاد رخش بیدار نیست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷۹

آرام نگاهت ز دل سنگ گرفته استلعل تو خراج از می گلرنگ گرفته است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۰

سیر دنیا یک قدم نشو و نمایی بیش نیستهمچو گل در صحبت باد صبایی بیش نیست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۱

خال عنبربو جدا و خط مشکین مو جداستآنچه خوبان را بود در کار با آن دل رباست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۲

تن چه باشد چاردیوار بنای عاریتپر مکن قصد اقامت در سرای عاریت

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۳

خوشه خرمن ما را دل صد چاک بس استآب این مزرعه را دیده نمناک بس است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۴

روی بر آیینه ز آن رخسار می گویم حدیثهمچو طوطی از زبان یار می گویم حدیث

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۵

همرهان بر سینه بی دلدار سنگ ما عبثمی کند آه و فغان بسیار زنگ ما عبث

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۶

ای وصل تو را آرزوی دل شده باعثبر راه تو ام دوری منزل شده باعث

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم‌چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می‌کرد و به صید ملخ مشغول می‌بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی‌بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می‌بین تا چشم نیز باز شدن

مرغکی اندر شکار کرم بودگربه فرصت یافت او را در ربود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۷

از کج نهاد سرنزند جز بیان کجکج می رود خدنگ برون از کمان کج

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۸

ای خطت از قلمرو خوبی ستانده باجبگرفته نرگست ز غزال ختن خراج

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸۹

خون می خورم ز عشق و مدارم گرفته اوجشکر خدا که رونق کارم گرفته اوج

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۰

روز اول چون حباب از هم نشینی های موجخانه ما را بنا کردند در بالای موج

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۱

خط چو سر زد عارض دلدار می یابد فرحسبزه چون پیدا شود گلزار می یابد فرح