گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۲

رفت شب تا پرده از رخسار بگشاید صباحبر رخ بلبل در گلزار بگشاید صباح

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۳

دمید خط ز لب یار و شد بهار قدحخوش آن زمان که زنم بوسه بر کنار قدح

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۴

مبین به عارض آن سبز گندمین گستاخمشو به خرمن فردوس خوشه چین گستاخ

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۵

تنها در این هوا نه همین آب کرده یخشیر فلک به کاسه مهتاب کرده یخ

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۶

ای با رخ تو خال سفید و سیاه و سرخچون دیده غزال سفید و سیاه و سرخ

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۶ - صفت کشتن خلیل علیه‌السلام زاغ را کی آن اشارت به قمع کدام صفت بود از صفات مذمومهٔ مهلکه در مرید

این سخن را نیست پایان و فراغای خلیل حق چرا کشتی تو زاغ

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۷

آن را که داغ عشقش پا تا به سر نباشددر دهر چون نهالی است کان را ثمر نباشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۸

کی تواند هر طبیبی چاره هجران کندمشکل افتاده است کار دل خدا آسان کند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹۹

ندارد مرگ هر کس کشته آن تیر مژگان شدنباشد حسرت آن دل را که در کوی تو قربان شد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۰

بوی عود و بید در مجمر مشخص می شودحق و باطل در صف محشر مشخص می شود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۱

به عشقی کرده ام در بحر مأوا تا چه پیش آیدبه دامن چون صدف پیچیده ام پا تا چه پیش آید

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۲

بیرون خیالت از دل غافل نمی رودور می رود به سوی تو بی دل نمی رود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۳

اسیران را زیانی از گرفتاری نمی باشدخلاصی از دیار عشق بی خواری نمی باشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۴

به هر نفس دلم از داغ یار لرزد و ریزدچو برگ گل که ز باد بهار لرزد و ریزد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۵

عزیزا چون به من دل مهربان کردی خوشت باشدسرافرازم میان عاشقان کردی خوشت باشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۶

هر دم از شوق تو چشم اشکبارم گل کندخار مژگان در کنار جویبارم گل کند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۷ - مناجات

ای مبدل کرده خاکی را به زرخاک دیگر را بکرده بوالبشر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۷

در حدیث لعلش آتش از زبانم می چکدچون برم نام لبش شهد از لبانم می چکد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۸

برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شدنمودی چهره تا خورشید را نام و نشان گم شد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰۹

لبش بر گردن عاشق بسی حق نمک داردبه تیغ غمزه اش گردد گرفتار آن که شک دارد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۰

نگاهم چون دچار عارض آن دل ربا گرددحیا از هر دو جانب سد راه مدعا گردد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۱

عاقبت کوی تو ما را مسکن دل می شودهرکجا پا ماند از رفتار منزل می شود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۲

دلم شبی که به شکر لبی خطاب نداردچو کودکی است که از بهر شیر خواب ندارد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۳

گاه آبادم نماید گاه ویرانم کندچرخ سرگردان نمی دانم چه با جانم کند