گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۴

سر در ره جانانه فدا شد چه به جا شداز گردنم این دین ادا شد چه به جا شد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۵

عجب مدار گرم دل ز دیدگان بچکدز شوق تیغ تو خون گردد آن زمان بچکد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۶

نشستن با تو و بر خود نبالیدن ستم باشدتو را دیدن دگر در پوست گنجیدن ستم باشد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۸ - قال النبی علیه‌السلام ارحموا ثلاثا عزیز قوم ذل و غنی قوم افتقر و عالما یلعب به الجهال

گفت پیغمبر که رحم آرید برجان من کان غنیا فافتقر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۷

آن سرو سیم اندام من چون از گلستان بگذردموج لطافت جو به جو از هر خیابان بگذرد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۸

تا دست شانه در شکن زلف یار بودروزم ز رشگ تیره چو شب های تار بود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱۹

ز وصلش دور بودم جان ز بس می رفت و می آمدنگشتم محرم آنجا تا نفس می رفت و می آمد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۰

دلم تا کرد یاد از آن رخ جانانه روشن شدبه نور شمع چون شد آشنا پروانه روشن شد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۱

روز نوروز علاج شب هجران نکندرفع غم بستگی چاک گریبان نکند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۲

چون خونم از دو دیده گریان روان شودمژگان ز اشک شاخ گل ارغوان شود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۳

از ازل در رحم آنگه که حیاتم دادندیک نفس چاشنی عمر ثباتم دادند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۴

لب تشنه نیاز چو بی تاب می شوداز آب تیغ ناز تو سیراب می شود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۵

تنم به هیچ مکان بی رخت قرار نداردبه جز خیال تو کس بر دلم گذار ندارد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۶

روزی که خط به گرد رخش جلوه گر شودآیا چه فتنه ها که به دور قمر شود

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۹ - قصهٔ محبوس شدن آن آهوبچه در آخر خران و طعنهٔ آن خران ببر آن غریب گاه به جنگ و گاه به تسخر و مبتلی گشتن او به کاه خشک کی غذای او نیست و این صفت بندهٔ خاص خداست میان اهل دنیا و اهل هوا و شهوت کی الاسلام بدا غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء صدق رسول الله

آهوی را کرد صیادی شکاراندر آخر کردش آن بی زینهار

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۷

عشق آن روزی که با دل ها نمک را تازه کردشورش دیوانه با صحرا نمک را تازه کرد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۸

مگر تیر جفای یار پر در بسترم داردکه امشب خواب راحت راه بر چشم ترم دارد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲۹

خوبان چو خنده بر من بی تاب کرده انددردم دوا به شربت عناب کرده اند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳۰

از دل اول باده مهر کارها را می بردبعد از آن از چهره گلگون صفا را می برد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳۱

خورشید تف از عارض تابان تو داردمه روشنی از شمع شبستان تو دارد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳۲

عشق بی دردسر نمی باشدبحر بی شوروشر نمی باشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳۳

قوتی نه در تن من نه توانی مانده بودکافرم گر بی تو در جسمم روانی مانده بود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳۴

عمر چون بی آرزوی لعل جانان بگذردرهروی باشد که بی آب از بیابان بگذرد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳۵

وصالت بی کسان را جمله کس باشد اگر باشددو عالم را غمت فریادرس باشد اگر باشد