گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۳

خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کنبه سویت افتقار از غیرت استغنا کرامت کن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۴

به خود بست آنکه ز آب و تاب خود چون گوهر غلتانبود سرگشته گرداب خود چون گوهر غلتان

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۵

چشم بد دور آفتاب می نماید بر زمینهر کجا نقش کف پای تو افتد بر زمین

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۶

پرند بوی گل پیراهن اوهوای صبح گرد دامن او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۷

ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازویک بغل چاکم به رنگ غنچه در دل داد ازو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۸

گلستان بی بر رویی به زندان می زند پهلوگل از هر خنده بر چاک گریبان می زند پهلو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹۹

بسکه نرم و صاف باشد سربسر اعضای اوهمچو کفش افتد برون رنگ حنا از پای او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۰

جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه اوکه سنگ سرمه باشد کوه تمکین نگاه او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۱

نیست آسان چاره دیوانه گیسوی اودر دهان مار باشد مهره بازوی او

سعدی شیرازی

بخش ۴ - حکایت در معنی تحمل محب صادق

شنیدم که وقتی گدازاده اینظر داشت با پادشازاده ای

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۲

بس که سنگینم ز بار غم به راه جست و جوهمچو سوزن می روم در نقش پای خود فرو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۳

صحبت بی نفاق یاران کوگل بی خار این گلستان کو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۴

نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تونعل در آتش بود بر روی تو ابروی تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۵

حسن از تاب و تب است از شعله دیدار اورنگ را آتش به جان افتاده از رخسار او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۶

صفا دارد ز بس اندام سیمین سمین اوبریزد سیل آب گوهر از کوه سرین او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۷

دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال اوکشیده سر ز آب جوی چاک دل نهال او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۸

آنکه شور صد قیامت بود با خلخال اوهمچو نقش پا دلم افتاده از دنبال او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰۹

ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تواغری دویده باز نگاهم به سوی تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۰

چه کنم با صف مژگان بلا پرور اورگ جان می زند از خیره سری نشتر او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۱

در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شوآسمان گردآور فیض است هان بیدار شو

سعدی شیرازی

بخش ۵ - حکایت در معنی اهل محبت

شنیدم که بر لحن خنیاگریبه رقص اندر آمد پری پیکری

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۲

مستغنی از می آیم ز جان نگاه اوما را بس است کاسه چشم سیاه او

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۳

چون سر راه تو گیرم دادخواه از دست توگویی این نالش ز دست کیست آه از دست تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۴

ترا دو ابروی پیوسته بر جبین شکفتهبود چو مطلع برجسته در زمین شکفته