گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۵

کی کنم سودا به نقد جان و دل کالای آهنیست غیر از صورت او نقش بر دیبای آه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۶

در گلویم بی تو هردم آب می گردد گرهآرزوها در دل بی تاب می گردد گره

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۷

کو بهاران تا برآید از کمین ابر سیاهاین قلمرو را کشد زیر نگین ابر سیاه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۸

گشته بی لعل تو خم در دل میخانه گرهشده هر قطره می بر لب پیمانه گره

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱۹

از حیا تا رنگ رخسارت به پرواز آمدهبر هوا خیل پری در جلوه ناز آمده

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۰

بسکه در شادی و غم با خلق یک رنگ است کوهبا نوای مطرب و شیون هم آهنگ است کوه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۱

زفیض فکر شب ها چون به دور شمع پروانهبه گرد خاطرم گردند معنی های بیگانه

سعدی شیرازی

بخش ۶ - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق

یکی شاهدی در سمرقند داشتکه گفتی به جای سمر قند داشت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۲

سال سال از من نمی رسی چه جای ماه ماهداد داد از درد حرمان وز تغافل آه آه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۳

به جام لاله می رنگ تا بود در کوهبنوش می به دف و چنگ تا بود در کوه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۴

برنتابد دیده خونین ما بار نگاهزان سبب با چشم دل باشیم در کار نگاه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۵

رفتیم ز بس با دل پر شور در این راهشد نقش قدم خانه زنبور در این راه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۶

می کشد عکس ترا پر تنگ در بر آینهبی حیا بی آبرو بی شرم کافر آینه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۷

زان چشم مست کار صبوحی کند نگاهدر هر رگم چو شمع از آن می دود نگاه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۸

به زر نگین صفت از بس دل تو بند شدهچو سکه نام تو از روی زر بلند شده

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲۹

در دلم از گریه دایم سخت تر گردد گرهمی شود محکم تر از اول چو تر گردد گره

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۰

ز اشک آخر به دل فیضی رسد آهسته آهستهچو آب جو که در گل ها دود آهسته آهسته

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۱

غنچه بی جلوه دیدار تو دل تنگ شدهدید تا روی تو آیینه به صد رنگ شده

سعدی شیرازی

بخش ۷ - حکایت در فدا شدن اهل محبت و غنیمت شمردن

یکی تشنه می گفت و جان می سپردخنک نیکبختی که در آب مرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۲

الهی در ره فقرم شکوه پادشاهی دهسرم را از خم تسلیم فر کج کلاهی ده

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۳

نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راهمطلع خورشید زیبد در بیاض صبحگاه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۴

پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینهمضطرب چون مهر تابان شد صفا در آینه

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۵

کردم از لخت جگر طرح زبان تازه ایریختم از خون دل رنگ بیان تازه ای

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳۶

گشتم اسیر نوگل بلبل ندیده ایاز گرد راه بی خبریها رسیده ای