گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۴

غرق است به بحر جرم تا گردن منشرمنده بود دلم ز بد کردن من

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵

ای آنکه دلت گشته ز امساک تو خوننبود دهنت از تو به نانی ممنون

سعدی شیرازی

بخش ۵ - حکایت عیسی (ع) و عابد و ناپارسا

شنیدستم از راویان کلامکه در عهد عیسی علیه السلام

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶

گویند مدام عارفان آگاهکاندر خلق است جلوه سرالله

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۷

انگار که بیش از همه شد ثروت توافزون ز کریمان جهان همت تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۸

ای پشت پناه اهل ایمان در توتو قنبر قنبری و من قنبر تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۹

ماند روش کبک به لغزیدن تومنت به زمین نهد خرامیدن تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۰

دل خون شدم از نگاه دزدیدن تووز دامن اختلاط بر چیدن تو

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۱

ای دل چو ز وصل یار مأیوس شدیبا محنت و درد هجر مأنوس شدی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۲

افسوس که فیض از دل آگه نبریراهی به خود از همت کوته نبری

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۳

عشق جانکاه را ز دستت ندهیهشدار این راه را ز دستت ندهی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۴

نسبت به خودت عقل و تمیزی ندهییعنی در قیمتت پشیزی ندهی

سعدی شیرازی

بخش ۶ - حکایت دانشمند

فقیهی کهن جامه تنگدستدر ایوان قاضی به صف بر نشست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱

ای حیرت صفات تو بند زبان ماانگشت حیرت است زبان در دهان ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲

ای شکرخا کرده شکرت طوطی گفتار ماشکر توست الحمدلله همچو طوطی کار ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳

آنکه نور دیده سازد روی آتش ناک راسرمه چشم ملایک ساخت مشتی خاک را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴

ای به خاطر صد غبار از رشک تو آیینه راکرده چاک از دست تو ماه منور سینه را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵

گر چون مسیح از لطف او بر اوج افلاکیم مایک ذره خاکیم از زمین آخر همان خاکیم ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶

تا دیده ام بخواب شبی بوتراب راچشمم دگر بخواب ندیده است خواب را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷

تا روز حشر کم نشود سوز داغ ماهرگز به یمن عشق نمیرد چراغ ما

سعدی شیرازی

بخش ۷ - حکایت توبه کردن ملک زادهٔ گنجه

یکی پادشه زاده در گنجه بودکه دور از تو ناپاک و سرپنجه بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۸

از قبول دگران طبع ملول است مراور تو رد می کنیم عین قبول است مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۹

کام از می لعلم مده کز می خمار آید مرامن عاشق درد توام درمان چه کار آید مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰

الا ای ساقی گلرخ که گشتی شمع محفل هاز غیرت عاشقان کشتی ز حسرت سوختی دل ها