گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۴

بسکه ز دیده ریختم خون دل خراب راگریه گرفت در حنا پنجه آفتاب را

نظامی گنجوی

بخش ۶ - خطاب زمین بوس

ای عالم جان و جان عالمدلخوش کن آدمی و آدم

کلیم

غزل شمارهٔ ۵

ضعف طالع برده از من قوت تدبیر رابرنتابد از خرابی خانه ام تعمیر را

کلیم

غزل شمارهٔ ۶

گرم خون کردم به مژگان آه آتشناک راشسته ام از آتش خود کینه خاشاک را

کلیم

غزل شمارهٔ ۷

لب فرو بستم زیان دارد زبان دانی مراچشم پوشیدم نمی زیبید عریانی مرا

کلیم

غزل شمارهٔ ۸

در آتش ار فکنم تخم مهربانی رادهم به تربیتش آب زندگانی را

کلیم

غزل شمارهٔ ۹

بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه راآزاده ام نه دام شناسم نه دانه را

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۰

تا یافتم رسایی دست کشیده راآورده ام به چنگ مراد رمیده را

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۱

نیلگون شد فلک از تیرگی اختر ماگردد آیینه سیه تاب ز خاکستر ما

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۲

چشمت به فسون بسته غزالان ختن راآموخته طوطی ز نگاه تو سخن را

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۳

بند از زنجیر نتوان کرد دل وارسته رامی تواند زد به عالم پشت پای بسته را

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۴

ز تیغش چاک شد دل چون نهان سازم غم او راگریبان پاره شد گل را کجا پنهان کند بو را

نظامی گنجوی

بخش ۷ - سپردن فرزند خویش به فرزند شروانشاه

چون گوهر سرخ صبحگاهیبنمود سپیدی از سیاهی

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۵

دلا بر چشم تر نه آستین راچه می پویی عبث روی زمین را

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶

بی تو از گلشن چه حاصل خاطر افسرده راخنده گل دردسر می آورد آزرده را

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷ - در مدح ظفرخان

عزت دیگر بود در دامن صحرا مرامی گذارد هر کجا خاری است سر در پا مرا

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۸

هیچ دلسوزی نداند چاره کار مراشمع بگریزد اگر بیند شب تار مرا

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۹

نمی بیند سرم چون شمع شب ها روی بالین رابه چشم دیگران پیوسته بینم خواب شیرین را

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۰

تا پیش پای بیند دور از تو دیده مانزدیک کرده ره را پشت خمیده ما

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۱

سر به بستان چو دهد جلوه یغمایی رااول از سرو کند جامه رعنایی را

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۲

دنبال اشک افتاده ام جویم دل آزرده رااز خون توان برداشت پی نخجیر پیکان خورده را

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۳

اشک کواکب نگر چرخ غم اندود راگریه فراوان بود خانه پر دود را

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۴

از آن تیغی که آبش شست جرم کشتگانش راربودم دلنشین زخمی که می بوسم دهانش را

نظامی گنجوی

بخش ۸ - در شکایت حسودان و منکران

برجوش دلا که وقت جوش استگویای جهان چرا خموش است