گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۶۹

عارف که جا به جز سر کوی فنا نساختجایی که سیل راه ندارد سرا نساخت

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۰

دختر رز از کنار می کشان یکسو گرفتپرده ای کز کار ما برداشت خود هر رو گرفت

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۱

صبر را از دهنت حوصله تنگ آمده استناله ها را ز دلت تیر به سنگ آمده است

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۲

صبرم حریف دوری طاقت گداز نیستشام غم است این سر زلف دراز نیست

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۳

زان سینه چه راحت که ره زخم به در نیستبادی نخورد بر دل اگر خانه دو در نیست

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۴

گردون در آتش از حسد جوهر من استپرواز من بلندتر از اختر من است

نظامی گنجوی

بخش ۱۳ - در صفت عشق مجنون

سلطان سریر صبح خیزانسر خیل سپاه اشک ریزان

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۵

سردمهری های دوران را تلافی از تب استسوزن خار ملامت ها ز نیش عقرب است

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۶

یک رنگم و در کوی دو رنگیم وطن نیستسیلم که مدارا به کسی شیوه من نیست

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۷

گر به قسمت قانعی بیش و کم دنیا یکی استتشنه چون یک جرعه خواهد کوزه و دریا یکی است

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۸

به ملک حسن که فیضی ز آشنایی نیستدر آشنایی خورشید روشنایی نیست

کلیم

غزل شمارهٔ ۷۹

یک شهر سنگدل را یک سخت جان بس استجایی که صد خدنگ بود یک نشان بس است

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۰

دل که چون نرگس مستت به شراب افتادستدفتر معرفت ماست در آب افتادست

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۱

آنکه زخمی از زبان او نخوردم سوسن استوانکه بر عیبم ندوزد چشم بدبین سوزن است

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۲

از من غبار بس که به دل ها نشسته استبر روی عکس من در آیینه بسته است

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۳

جز از غبار مذلت دلم جلا نگرفتبه خاک تا نفتاد این گهر صفا نگرفت

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۴

به زخم تیر جفا مرهم عتاب چراستنمک به روی نمک بر دل کباب چراست

نظامی گنجوی

بخش ۱۴ - رفتن پدر مجنون به خواستاری لیلی

چون راه دیار دوست بستندبر جوی بریده پل شکستند

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۵

شیوه نادان بود بر عاشق بیدل گرفتبر اصول رقص بسمل کی کند عاقل گرفت

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۶

هر قدم لغزیدنی فرش قدمگاه من استچاه راهم چون قلم پیوسته همراه من است

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۷

محتسب بر حذر از مستی سرشار من استسنگ بگریزد از آن شیشه که در بار من است

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۸

ای به از گل بر سر احباب خاک خواری اتچاره ساز جان کار افتاده زخم کاری ات

کلیم

غزل شمارهٔ ۸۹

جلوه پیچ و خم از موی کمر خواهد رفتتاب این رشته باریک بدر خواهد رفت

کلیم

غزل شمارهٔ ۹۰

صبح شکفتگی ز شفق کم بهاتر استخو کن به گریه خنده ز گل بی وفاتر است