گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۸۷

بکن بیخ صبوری حسرت دیدار می آردچو میرد باغبان این نخل برگ و بار می آرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۸۸

ایام خوشدلی بستمکار می دهدگریه بزخم و خنده بسوفار می دهد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۸۹

هر زمان بر روی کارم رنگ دیگرگون شودباده ام در جام گرد آب و آبم خون شود

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۰

دست مشاطه اگر زلف ترا تاب دهدخون دلها گل رخسار ترا آب دهد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۱

نه ز می هرجا تنک ظرفی که برد از پا فتادآنکه لاف پهلوانی زد هم از صهبا فتاد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۲

هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شودچشمی دگر براه خدنگت عیان شود

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۳

غبار کوی تو گر توتیای دیده شودبهرچه چشم گشایم بهشت دیده شود

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۴

ای که تو دلتنگی از گریه دلت وامی شودتنگنای عشق زین خمخانه صحرا می شود

نظامی گنجوی

بخش ۳۵ - رسیدن نامهٔ لیلی به مجنون

روزی و چه روز عالم افروزروشن همه چشمی از چنان روز

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۵

خط چون سپاه حسن تو را صف شکن شودریش تو مرهم دل پرداغ من شود

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۶

سیل را درس روانی گریه ی ما می دهدشوربختی اشک ما تعلیم دریا می دهد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۷

بلب از شوق پابوس تو جان ناتوان آمدچنان آسان که گفتی حرف از دل بر زبان آمد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۸

با آن رخ شکفته چون عزم گلستان کرددر زیر بال بلبل گل روی خودنهان کرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۲۹۹

مرنج از کس که هر محنت که آید زآسمان آیدهمه تیر حوادث از کمان کهکشان آید

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۰

چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کندبدلم هر مژه را خنجر جلاد کند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۱

به دور دیده مژگان از دو سو لخت جگر داردچراغان بر لب آب روان فیض دگر دارد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۲

ایدل ز نخل ناله و آهت ثمر چه شدوز تخم اشک ریزی پیوسته بر چه شد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۳

گرم آسوده دوران می گذاردکی آن زلف پریشان می گذارد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۴

گر بتحریر ستم نامه هجران آیدخامه ام پیشتر از نامه بپایان آید

نظامی گنجوی

بخش ۳۶ - نامهٔ مجنون در پاسخ لیلی

بود اول آن خجسته پرگارنام ملکی که نیستش یار

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۵

حدیثت نامه را تعویذ جان شدقلم را نام تو ورد زبان شد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۶

بر لبم همچو جرس خنده فغان می گرددآب اگر می خورم از دیده روان می گردد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۷

خیال چشم تو در خاطرم گذر نکندکه از دل آنمژه شوخ سر بدر نکند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۸

به دست صد غم اگر بیدلان اسیر شونداز آن به است که ممنون دستگیر شوند