گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۰۹

چو جرس کار دل ار ناله و فریاد بودمشنو خنده زخمش ز دل شاد بود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۰

بسکه حرف قامتت ورد دل دیوانه شدسینه از مشق الف مانند لوح شانه شد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۱

دارد اگر صفایی دل از شراب داردروشن ترست شیشه گاهی که آب دارد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۲

گاه اندیشه ای از روز جزا باید کردگذری بر سر خاک شهدا باید کرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۳

سالک نه ره بگم شده از جستجو بردباید بخود فرو شود و پی باو برد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۴

عیب را کی به پناه هنرم جا باشددرد میخانه من بر سر مینا باشد

نظامی گنجوی

بخش ۳۷ - آمدن سلیم عامری خال مجنون به دیدن او

صراف سخن به لفظ چون زردر رشته چنین کشید گوهر

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۵

بهار آمد و جانی بجسم مینا شدپیاله چشم تو روشن که باده پیدا شد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۶

زاهد ازتر دامنی دامن چو بر اخگر زندسبزه جای دود از آتش همان سر بر زند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۷

خیال گلشن رویت بدل گذار نکردکه مو بموی تنم را چو لاله زار نکرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۸

جز بمی هیچ دل از بند غم آزاد نشدخط آزادی ما جز خط بغداد نشد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۱۹

زپایم دهر خاری برنیاوردکه بختم صد بلا بر سر نیاورد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۰

از جهان بخت بابرام گدا می خواهدمشت خاکی که برای سر ما می خواهد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۱

مرا مسوز که نازت ز کبریا افتدچو خس تمام شود شعله هم ز پا افتد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۲

وقتی زبار هستی چیزی بجا نماندکز تو بره نشانی از نقش پا نماند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۳

دست حسنت پنجه خورشید تابان می بردترک چشمت تاخت بر ملک سلیمان می برد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۴

دلم به ملک قناعت نشان نمی داندفغان که این سگ نفس استخوان نمی داند

نظامی گنجوی

بخش ۳۸ - دیدن مادر مجنون را

مادر چو ز دور در پسر دیدالماس شکسته در جگر دید

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۵

گلشن کشمیر خارش گل به دامان می دهدسایه در خاک چمن ها بوی ریحان می دهد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۶

ریاض ملک را دیگر بهار دلگشا آمدبفرق دوست از نو سایه بال هما آمد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۷ - در مدح شاه‌جهان

به راه فقر مرا این و آن نمی بایدچو راه امن بود کاروان نمی باید

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۸

همه محروم و ازو دست کسی دور نبودکس ندیدم که درین میکده مخمور نبود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۲۹

دلی دارم کزو دلها بسوزدتر و خشک تعلق را بسوزد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۰

ز خوان غیب یک نعمت نصیب ما و ساغر شدز خون خوردن چرا نالیم کاین روزی مقدر شد