گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۱

مگو کسی بمن خاکسار می ماندبروی آب ز عکسم غبار می ماند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۲

زیوری از داغ مرد عشق را بهتر نبودکعبه دل را به از وی حلقه ای بر در نبود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۳ - در مدح شاه‌جهان

دل را کی آن طاقت بود کز فکر جانان بگذردبا یک جهان لب تشنگی از آب حیوان بگذرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۴

نه به می گرد کدورت از دل ما می رودغم ازین ویرانه هم از تنگی جا می رود

نظامی گنجوی

بخش ۳۹ - آگاهی مجنون از وفات مادر

چون شاه سوار چرخ گردانمیدان بستد ز هم نبردان

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۵

در شکار دل ما دام دگر می بایددانه صید فریبش زشرر می باید

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۶

دل بیهده افغان ز تو ناساز نداردچون شیشه که تا نشکند آواز ندارد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۷

پرپیچ و تاب و تیره بی امتداد بوداین زندگی که نسخه ای از گردباد بود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۸

کی آن صیاد بی پروا پی نخجیر می گرددکه دایم در رهش صد صید از جان سیر می گردد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۳۹

دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشدچون سر شیشه می عاریه بر تن باشد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۰

کی بود سرگشتگی ها را دل از سر واکندخویش را دیوانه یک شهر و یک صحرا کند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۱

شمع این مسیله را بر همه کس روشن کردکه تواند همه شب گریه بی شیون کرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۲

نگه چو گرم بر آن پرحجاب می گذردگلاب آن گل روی از نقاب می گذرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۳

گرم ز لطف سیه روز خود خطاب کندسیاه روزی من کار آفتاب کند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۴

بیش ازین دوران ستم پرور نبودآسمان زینگونه بداختر نبود

نظامی گنجوی

بخش ۴۰ - خواندن لیلی مجنون را

لیلی نه که لعبت حصاریدز بانوی قلعه عماری

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۵

عاشق آنست که چون داغ تمنا سوزدهمچو خورشید بیک داغ سراپا سوزد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۶

دل زغمخواران جز آیین جفاکاری ندیدهمچو گوش کو زکس در دهر همواری ندید

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۷

تا تو رفتی جان دگر آمیزشی با تن نکردعکس در آیینه بیصورت دمی مسکن نکرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۸

بیا که دل ز تو غیر از جفا نمی خواهدسپند از آتش مهر و وفا نمی خواهد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۴۹

اگرچه نخل هنر را ثمر نمی باشدز سنگ بدگهران بی خطر نمی باشد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۵۰

به بزمت شب خوش آن عاشق که سرگرم فغان افتدشود چون صبح روشن راست چون شمع از زبان افتد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۵۱

آن رهروان که در پس زانو سفر کنندپوشیده دیده و ره نادیده سر کنند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۵۲

بسمل ز تیغ او بطپیدن نمی رسداز کشتگان کفن ببریدن نمی رسد