گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

نظامی گنجوی

بخش ۴۳ - وفات یافتن ابن سلام شوهر لیلی

هر نکته که بر نشان کاریستدر وی به ضرورت اختیاریست

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۷۵

شکفت غنچه و این عقده ام بدل جا کردکه دهر چون گره از کار بسته ای وا کرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۷۶

به راه عشق که هرگز به سر نمی آیدبه غیر گم شدن از راهبر نمی آید

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۷۷

می نشاط نه جام جهان نما داردکه کیمیای طرب کاسه گدا دارد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۷۸

کسی که از خضر آب بقا نمی گیردپیاله را به جز از دست ما نمی گیرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۷۹

مریض را چو عیادت کشد دوا چکندکس بپرسش یک شهر آشنا چکند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۰

هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرددر کشور ما آینه را زنگ نگیرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۱

بیا که بیتو سیاهی ز چشم روشن شدز گریه دیده ما همچو چشم روزن شد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۲

بعهد جور تو دل ترک آه و افغان کردبجرم بی اثری ناله را بزندان کرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۳

خوش آنزمان که عتاب بهانه ساز نبودزبان تیغ جفا اینقدر دراز نبود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۴

کشش اوست که ما را بسر کار بردبلبل از نکهت گل راه بگلزار برد

نظامی گنجوی

بخش ۴۴ - صفت رسیدن خزان و در گذشتن لیلی

شرط است که وقت برگ ریزانخونابه شود ز برگ ریزان

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۵

دوران زکار بسته اگر عقده وا کنددست شکسته را ببریدن دوا کند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۶

مرد حق بین که بلا را ز خدا می بیندتیغ را بر سر خود بال هما می بیند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۷

اقلیم دل به زور مسخر نمی شوداین فتح بی شکست میسر نمی شود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۸

ز شیرین جان ها بس که تیغت شهدپرور شدلب تیغت به هم چسبید و من شادم که بهتر شد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۸۹

ز تازه شاخ گلی خانه ام گلستان بودگل بهار امیدم بجیب و دامان بود

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۰

صاحب همت که دست از کار دنیا می کشدکی دگر زان دست خار یأس از پا می کشد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۱

سر سودازدگان جنگ به افسر داردسپر داغ از آنست که بر سر دارد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۲

گر کرم در طبع نبود باده اش پیدا کندشیشه می ترک سر از همت صهبا کند

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۳

تا تیغ او به داد اسیران نمی رسدیک سر به کوی عشق به سامان نمی رسد

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۴

آنقدر بر دل نشست از دوست و ز دشمن غبارکز برون چون اخگرم گردید پیراهن غبار

نظامی گنجوی

بخش ۴۵ - وفات مجنون بر روضه لیلی

انگشت کش سخن سرایاناین قصه چنین برد به پایان

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۵

چه شد گاه از زبان خامه نام این پریشان بربر آر از پستی گمنامی و بر صدر عنوان بر