گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۶

نگویمت که دل از حاصل جهان برداربهر چه دسترست نیست دل از آن بردار

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۷

تا یافت عزت از تو مکان گوالیارسوگند خورده چرخ بجان گوالیار

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۸

چشم جادوی تو در دلجویی اهل نیازهیچ کوتاهی ندارد عمر مژگانش دراز

کلیم

غزل شمارهٔ ۳۹۹

نهال عشق که برگش غمست و بار افسوساگر ز گریه نشد سبز صد هزار افسوس

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۰

چون اشک پریشان سفری را چه کند کسسرمایه هر شور و شری را چه کند کس

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۱

دیده را کردی سفید از انتظار ما مپرسصبح ما را دیدی از شب های تار ما مپرس

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۲

دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سر خویشآن چه پروانه ندیدست زبال و پر خویش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۳

اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرشبه چشم من نرسد توتیای خاک درش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۴

که دل بر جا تواند داشت پیش چشم شهلایشکشد زآیینه بیرون عکس را مژگان گیرایش

نظامی گنجوی

بخش ۴۶ - ختم کتاب به نام شروان‌شاه

شاها ملکا جهان پناهایک شاه نه بل هزار شاها

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۵

نهد مرهم به زخم شانه جعد زلف غمخوارشبرد زنگ از دل آیینه آب و رنگ رخسارش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۶

می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویشافکنی بر شانه هرگه دیده خود بین خویش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۷

نبود عجب که باشد سرگشته صدهزارشآنشاخ گل که گردد برگرد سر بهارش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۸

دلا ز رنگ تلون کشیده دامن باشنمی توانی اگر موم بود آهن باش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۰۹

بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریشکه زخم بر سر زخمست و نیش بر سر نیش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۰

در مصاف عافیت لرزان تر از سیماب باشتیغ موج خون چو بینی پنجه قصاب باش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۱

بخانه چند نشینی سری ببستان کشچو چشم خویش دمی باده در گلستان کش

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۲

اگر چه هست مرا بیتو داغ بر سر داغزنم ز ناخن هر لحظه حلقه بر در داغ

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۳

آهم اثر نیافت ز فریاد بیوقوفشاگرد را چه بهره ز استاد بیوقوف

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۴

خم زلفی است دگر دام گرفتاری دلکه درو موی نگنجیده ز بسیاری دل

نظامی گنجوی

بخش ۱ - به نام ایزد بخشاینده

ای جهان دیده بود خویش از توهیچ بودی نبوده پیش از تو

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۵

امانم داد هجر بیمدارا تا ترا دیدمترا دیدم چرا گویم که از هجران چه ها دیدم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۶

بوی کین هرگز کسی نشنیده از آب و گلمگر به خس آتش فتد از مهر می سوزد دلم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۱۷

جذبه ای خواهم که از خود نیز روگردان شومهرکجا آیینه ای پیدا شود پنهان شوم