گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

شمارهٔ ۲۵

این روزی گرم حق تعالی است نه تبوین پرتو مهر لایزالی است نه تب

کلیم

شمارهٔ ۲۶

آنم که نجویم از غم دهر پناهتا جور بود نمی کنم ناله و آه

کلیم

شمارهٔ ۲۷

در معرکه این تفنگ فریادرس استخصم افکن و گرم خوی و آتش نفس است

کلیم

شمارهٔ ۲۸

اسبت که حنا زیب فزای تن اوستکوهیست که لاله زار در دامن اوست

نظامی گنجوی

بخش ۲۶ - نشستن بهرام روز شنبه در گنبد سیاه و افسانه گفتن دختر پادشاه اقلیم اول

چونکه بهرام شد نشاط پرستدیده در نقش هفت پیکر بست

کلیم

شمارهٔ ۲۹

بر پیل سپیدت که مبیناد گزندشد بخت بلند هر که او دیده فکند

کلیم

شمارهٔ ۳۰

کس نیست درین زمانه غمخوار کسیدوریست که کس نمی شود یار کسی

کلیم

شمارهٔ ۳۱

ای همچو مگس بر همه طبعی تو گرانطاعون صفت از تو محترز پیر و جوان

کلیم

شمارهٔ ۳۲

دریاست کفت سحاب می خیزد ازویعنی سپرت که فتح می ریزد ازو

کلیم

شمارهٔ ۳۳

شاها یکره بهر که افتد نظرتایمن شود از حادثه چون خاک درت

کلیم

شمارهٔ ۳۴

شاهی که حمایت خدایش سپر استمایل به سپر نه بهر دفع ضرر است

کلیم

شمارهٔ ۳۵

تیغ غضبت خون همه اعدا ریختیک بنده تو آب رخ دریا ریخت

کلیم

شمارهٔ ۳۶

این مژده فتح از پی هم زیبا بوداین کیف دو بالا چه نشاط افزا بود

کلیم

شمارهٔ ۳۷

ای با افلاک عقد الفت بستهرفعت در پای کرسیت بنشسته

کلیم

شمارهٔ ۳۸

از حق چو ندا شنید ممتاز محلزود از همگی برید ممتاز محل

نظامی گنجوی

بخش ۲۷ - نشستن بهرام روز یکشنبه در گنبد زرد و افسانه گفتن دختر پادشاه اقلیم دوم

چو گریبان کوه و دامن دشتاز ترازوی صبح پر زر گشت

کلیم

شمارهٔ ۳۹

ای نقش جبین سرکشان فرش درتآراسته از شکوه پا تا بسرت

کلیم

شمارهٔ ۴۰

غم جای دگر نمی رود از بر منتا هست نشان از دل غم پرور من

کلیم

شمارهٔ ۴۱

آنکس که ترا رخصت میخواری دادصیقل پی آیینه هشیاری داد

کلیم

شمارهٔ ۴۲

شد تنگ ز کم ظرفی ما مشرب جاممشکل که دگر سیر کند کوکب جام

کلیم

شمارهٔ ۴۳

با آنکه پیاله گیر این بزم منمممتاز بلطف ساقی انجمنم

کلیم

شمارهٔ ۴۴ - برای چراغانی شهر نورسپور

شب ها ز چراغ و شمع در نورسپورهر ذره زند لاف تجلی با طور

کلیم

شمارهٔ ۴۵

افسوس که جمعیت از احوالم رفتشیرازه اوراق مه و سالم رفت

کلیم

شمارهٔ ۴۶

زنهار مگو که بنده گمراهمهر جا که روم بکویت افتد راهم