گنجینهٔ شعر
۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوانها را ورق بزن، بیتبهبیت بخوان.
۱۴۱۲۹۲ شعر
دل بسته بزلف یار باداجانم بغمش فگار بادا
کاشکی رحمی بدی آن فتنه گر عیار راتا نکردی پیشه خود این همه آزار را
میرسد هر دم بعاشق صد جفاگوییا از عشق می بارد بلا
چه نسبت است به روی تو ماه تابان رابه پیش مهر توان گفت ذره کیوان را
وقد کنتم و مامعکم من الا کوان ماکاناتجلیتم لکم فیکم فصرتم فیه اعیانا
فی هواکم صارقلبی هایماخذلنا عنا و جدلی باللقا
گر وصال دوست خواهی در ره او شو فناتا حیات جاودان یابی به جانان در بقا
ساقی بیا که موسم عیش آمد و طربپرکن قدح که میگذرد فرصت عجب
من نخواهم شادی و عیش و طربدرد و سوز عشق خواهم روز و شب
یارم از خانه برون آمد سرمست و خرابجام می برکف و می گفت خذوا یا احباب
ای منکسف ز تاب جمال تو آفتابوی ماه رو ز عاشق بیچاره رو متاب
ایهاالحیران فی وجه الحبیبرب زدنی حیرة گویا نصیب
ماییم ترا همیشه طالبای وصل تو منتهی المطالب
ریزد مدام ساقی جانها شراب نابدر کام جان که مست خرابست در خراب
تا بکی باشد نهان خورشید رویت در حجابکاشکی از حسن رخسارت برافتادی نقاب
عالم چو سایه نور رخت هست آفتابباشد وجود سایه ز خور زین مرو بتاب
ای در انوار جمالت گشته شیدا شیخ و شابذره وار از مهر رویت عاشقان در اضطراب
هر زمان نقشی نماید حسن دوستهر دو عالم جلوه رخسار اوست
عشق توچاره ساز دل بیقرار ماستدرد و غم تو مرهم جان فگارماست
هرکس که از جفای غم عشق خایفستبا عاشقان بدین و مذهب مخالفست
چون مظهر حسن تو رخ ماه رخانستمیل دل عاشق به رخ ماه رخانست
قبله حاجات ما کوی خرابات آمده ستشاهد و می رند را عین مناجات آمده ست
وهومعکم زین معیت حق چه خواستیعنی واجب را ز ممکن جلوه هاست
هرکه از درد و غم عشق تو دل افگارنیستجان او را در مقام وصل جانان بار نیست