گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی شیرازی

بخش ۱۲ - مثل

شتر بچه با مادر خویش گفتپس از رفتن آخر زمانی بخفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۳۸

در سوختنم آنکه بر افروختن آموختشمعی است که پروانه ازو سوختن آموخت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۳۹

گفتی چمن بوقت گل ای همنفس خوش استوقت تو خوش که مرغ مرا با قفس خوش است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۰

مریز بی گنهم خون که جست و جوییقیامتی و سیوالی و گفت و گویی هست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۱

کدام زخم که بر من ز دلستانی نیستکدام خاک کش از خون ما نشانی نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۲

عیسی دم ما همدم اگر نیست غمی نیستما را غم آن کشت که با ماش دمی نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۳

آتشی دردل من شمع رخت درزده استکه بهر مو زتنم درد دلی سر زده است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۴

هزار سال سفر از وجود تا عدم استولی چو بر سر جان پا نهیم یک قدم است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۵

ساقی جهان سرشک حریفان گرفته استکو کشتی شراب که طوفان گرفته است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۶

در ره عشق از خضر هم زندگی واماندگی استپیش صاحب مشربان مردن حیات و زندگی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۷

تن عاشق همای لامکان استتو پنداری ک مشتی استخوان است

سعدی شیرازی

بخش ۱۳ - گفتار اندر اخلاص و برکت آن و ریا و آفت آن

عبادت به اخلاص نیت نکوستوگر نه چه آید ز بی مغز پوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۸

بحق شام وصال و بعهد روز نخستکه روز و شب دل من در هوای صحبت تست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۹

نوبهار آمد چو گل رخها ز می خواهد شکفتمن که امروزم گلی نشکفت کی خواهد شکفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۰

مرا ز عشق نه عقل و نه دین دنیایی استچه زندگی است که من دارم این چه رسوایی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۱

جان من در دوستی نامهربان می بینمتآنچه بودی پیش ازین اکنون نه آن می بینمت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۲

آن سرو ناز کز چمن جان دمیده استشاخ گلی بصورت او کس ندیده است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۳

آن سرو هرگه از نظر من گذشته استگویی که تیری از جگر من گذشته است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۴

برقی که ز نعل فرس سیم تنی خاستآهی است که از سینه خونین کفنی خاست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۵

گر بمسجد گذری با این رخ و آن چشم مستکافرم گر صد مسلمان را نسازی بت پرست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۶

پیر مغان گدای درش همچو ما بسی استما خود کسی نه ایم ولی پیر ما کسی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۷

وادی مجنون جگر سوزست و کس را تاب نیستآهویان تشنه را جز اشک مجنون آب نیست

سعدی شیرازی

بخش ۱۴ - حکایت

شنیدم که نابالغی روزه داشتبه صد محنت آورد روزی به چاشت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۸

حیات تشنه لبان وصل آن مسیح دم استکه با وجود لبش آب زندگی عدم است