گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

محیط قمی

شمارهٔ ۱

ای سید والا گهر نیک نسبتو شمسی و سادات زمان چون کوکب

محیط قمی

شمارهٔ ۲

سرمایه مردی و فتوت باشدجود و کرم و سخا و همت باشد

محیط قمی

شمارهٔ ۳

دستور چو با عقل و کفایت باشددر فکر بقای دین و دولت باشد

محیط قمی

شمارهٔ ۴

ایران همه دلکش و منظم باشداین گونه ز عدل صدراعظم باشد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۸۵

کاروانی شکر از مصر به شیراز آیداگر آن یار سفر کرده ما بازآید

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱

آنم که از ضمیر منست انور آفتابزان برندارد ازقدم من سر آفتاب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۲

ترسم که بس که می کنم از درد اضطراباز من چو نور دیده کند یار اجتناب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۳

خوش در نگار بسته دگر نوبهارستگل رنگ کرده باز به خون هزار دست

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴

ای از سپاه خط تو خورشید در حصارحسن تو بسته پنجه خورشید را نگار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵

گذشت آن که روی لاله خیمه بر گلزارشکوفه بر فلک افکند از طرب دستار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶

چنان گریستم از درد دوری دلبرکه کشتی فلک افکنده اندرو لنگر

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۷

غمم نمی رود از دل به گریه بسیارکسی به آب ز آینه چون برد زنگار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۸

زهی ز خوی تو بر باد داده جان آتشفکنده آتش روی تو در جهان آتش

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۹

ای زخط بگرفته خورشید رخت در بر هلالجز تو کس را نیست خورشید از گل ار عنبر هلال

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۰

گرفتم آینه تا بنگرم حقیقت حالز ضعف خویش نبینم در آینه تمثال

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۸۶

اگر آن عهدشکن با سر میثاق آیدجان رفته ست که با قالب مشتاق آید

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۱

ز روزگار ندیدم دمی فراغت بالبیار ساقی جامی زباده مالامال

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۲

زهی ز غیرت ابروت دلشکسته هلالز روی خوب تو خورشید را رسیده زوال

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۳

زبس که ریختم از دیده خون دل بیرونکنون برونم از خون پرست همچو درون

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۴

اشک نبود این که می بارم ز روز تار منروز اختر می شمارد چشم اختر بار من

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵

ز جور دل که هیچ کس مباد چنینسرم مباد گرم سررسید بر بالین

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶

بیابیا قدمی نه چو گل به صحن چمنچو غنچه چند توان بود پای در دامن

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۷

شد چنان گرم جهان ز آمدن تابستانکه رسد عاشق از گرمی معشوق به جان

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۸

ای مکان پاسبانانت فراز آسمانزآسمان تا آستانت از زمین تا آسمان