گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۰

کو مطربی که مست شوم از ترانه اشدامن کشم ز صحبت عقل و بهانه اش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۱

یا مرا کامی ده از لعل شراب آلود خویشیا هلاکم کن به زهر چشم خواب آلود خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۲

که فتاد در فراقت که نسوختی تمامشاجلیست غالبا این که فراق گشته نامش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۳

فغان ز بازی اسب و هوای خانه ی زینشکه باد خاک قدم صد نگارخانه ی چینش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۴

از پی دل مرو و عاشق بی باک مباشما غم عشق تو داریم تو غمناک مباش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۵

می رسد عشق و دل افسرده می آرد به جوشآه ازین آتش که خون مرده می آرد به جوش

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۵۸

زهی سعادت من که م تو آمدی به سلامخوش آمدی و علیک السلام و الاکرام

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۶

چه ترکیبست یا رب در ته پیراهن اندامشکه هوشم می رود هر جا که آید بر زبان نامش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۷

من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویشخوشدلم گر جرعه ای بخشی مرا از جام خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۸

گر بنگری در آینه روی چو ماه خویشآتش بخرمنم زنی از برق آه خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴۹

تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویشجایی روم که خود نبرم راه سوی خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۰

فردا که هر غنیم نماید غنیم خویشدست منست و دامن یار قدیم خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۱

سراسر شیوه نازست سرو ناز پروردشولی در جلوه جولان نمی یابد کسی گردش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۲

چنان تیزست در خون ریختن مژگان خونریزشکه خون دل چکد از دیده ها چون بنگرم تیزش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۳

نتوانم که بینم از دورشآه از شرم چشم مخمورش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۴

با کسان در صلح و با خود دایما در جنگ باشهیچکار از بیغمی نگشایدت دلتنگ باش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۵

دل از عیش جهان کندیم و ذوق باده نابشنمی ارزد به ظلم شحنه شب گشت مهتابش

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۵۹

ساقیا می ده که مرغ صبح بامرخ نمود از بیضه زنگارفام

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۶

ایدل بتلخی شب هجران صبور باشاین هم نواله ییست بنوش و شکور باش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۷

مردم و خود را زغمهای جهان کردم خلاصخلق عالم را ز فریاد و فغان کردم خلاص

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۸

عاشقانرا نه گل و باغ و بهارست غرضهمه سهلست همین صحبت یارست غرض

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۹

گر من ز شوق یار فرستم بیار خطیکحرف ازان ادا نشود در هزار خط

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۶۰

ترک یاری کردی از وصل تو یاران را چه حظدشمن احباب گشتی دوستداران را چه حظ

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۶۱

امشب از آهم مشو گرم و مسوزانم چو شمعساعتی بنشین که در بزم تو مهمانم چو شمع