گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸۴

همه شب دارم از دل باده نابی که من دانمبه گریه می کنم گلگشت مهتابی که من دانم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸۵

ز غم جان می دهم چون دلربای خود نمی بینمچه درد است این که جز مردن دوای خود نمی بینم

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۶۲

مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغامتو مستریح و به افسوس می رود ایام

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸۶

دلم پیاله ی خون جام لاله گون چکنمشراب در کف و سوز تو در درون چکنم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸۷

بیتو شامی که چراغ طرب افروخته امیاد از شمع رخت کرده ام و سوخته ام

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸۸

به بویت صبحدم گریان به گلگشت چمن رفتمنهادم روی بر روی گل و از خویشتن رفتم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸۹

دل گشت خون و داد بگریه سرای چشمچشمم بلای دل شد و دل شد بلای چشم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۰

مرا که دل نگذارد که بیتو آب خورممراد چیست که در وقت گل شراب خورم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۱

هرگز به وصلت ای گل رعنا نمی رسمجایی رسیده یی که من آنجا نمی رسم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۲

شب آمد هرکسی را روی در کاشانه ای یابممن دیوانه گردم تا کجا ویرانه ای یابم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۳

ببزمت گر بپهلوی رقیبان جا نمی کردممن دیوانه انجا این همه غوغا نمی کردم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۴

ای غنچه تو چشمه ی نوش و نبات هملعل لب تو آتش و آب حیات هم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۵

من آشفته هم در خواب مستی کاش می مردمکه روز از مستی شب این همه خجلت نمی بردم

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۶۳

روزگاری ست که سودازده روی توامخوابگه نیست مگر خاک سر کوی توام

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۶

هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنمصورت او بخیال آرم و نظاره کنم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۷

بس بینوا ز ساقی خود دور مانده اماز سر شراب رفته و مخمور مانده ام

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۸

تا بکی در کنج خلوت گرد بیحاصل خوریمخیز تا این سجده ها در سایه سروی بریم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹۹

قدح بیار که من خانه سوز و دیر پرستمز جام جرعه چه خیزد سرقرابه شکستم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۰

سحر ز میکده گریان و دردناک شدمبراه دوست فتادم چو اشک و خاک شدم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۱

رفتیم و گرد هستی از کوی یار بردیمداغ دل بلا جو زین لاله زار بردیم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۲

مست گشتم سر ز قید هوشیاران می برمرخت خویش از پهلوی پرهیزگاران می برم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۳

ما نخل خرد از بن و پیوند شکستیمآشوب جنون تند شد و بند شکستیم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۴

ما بهر ساقیان دل فرزانه سوختیممجموعه ی خیال بمیخانه سوختیم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۵

رفتم ز کوی تو چو مقامی نداشتمدل برگرفتم از تو چو کامی نداشتم