گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۱ - نعت النبوة

من خود به چه دل زنم دم سودایشیا من چه سگم که دیده سازم جایش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۲ - نعت النبوة

جز در غم تو شادی من نفزایدجز در طلبت جان و دلم ناساید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۳ - امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه صلوات الله

ای نسخه نامه الهی که توییوای آینه کمال شاهی که تویی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۴ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات الله

ای گوهر فضل و علم و دریای علوماز رای تو شد درج دو گوهر منظوم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۵ - امیرالمؤمنین حسین علیه صلوات الله

ای آنکه چو تو شهی زمانه بنزاداز جمله کفر گشته جانت آزاد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۶ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات الله

ای ماه زحسن خلق تو یافته بهرپر مشک زباد خلق تو جمله دهر

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۲۱

چون من به نفس خویشتن این کار می کنمبر فعل دیگران به چه انکار می کنم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۷ - التّوکّل

او را خواهی از زن و فرزند ببرمردانه درآی و خویش و پیوند ببر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۸ - التّوکّل

عشاق به فضل آشنایان تواندسرگردانان شکسته پایان تواند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳۹ - التّوکّل

رزاق یکی است هر که جز او مرزوقایمان این است و آن دگر کفر و فسوق

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۰ - الرّضا و التّسلیم

اقسمت بمن رجوت ان یدنیکمانی معکم بکل ما یعنیکم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۱ - الرّضا و التّسلیم

تقدیر چو سابق است تعلیم چه سودجز بندگی و رضا و تسلیم چه سود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۲ - الرّضا و التّسلیم

خواهی که خدا هرچ نکو با تو کندارواح ملایک همه رو با تو کند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۳ - الرّضا و التّسلیم

جز حق حکمی که حکم را شاید نیستشخصی که زحکم او برون آید نیست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۴ - الرّضا و التّسلیم

راضی چو نیی بدانچ او با تو کندآن کن که خوش آیدت چو رو با تو کند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۵ - الرّضا و التّسلیم

ایزد همه کار بد و نیکو دانداو راز دل رومی و هندو داند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۶ - الرّضا و التّسلیم

آنجا که سعادت است چه تسبیح و چه چنگآنجا که شقاوت است چه نام و چه ننگ

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۲۲

آن کس که از او صبر محال است و سکونمبگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۷ - الرّضا و التّسلیم

گر هست سعادتت چه شکر چه شرنگور زانک شقاوت است چه صلح و چه جنگ

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۸ - الرّضا و التّسلیم

می کن ستمی و هر چه بادا باداکم گیر دمی و هر چه بادا بادا

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴۹ - الرّضا و التّسلیم

گر کشته ما غم آورد غم درویمگر بهره ما درد بود درد خوریم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۰ - الرّضا و التّسلیم

تو بر دل من حکم روانی می کنهر حکم روانی که توانی می کن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۱ - الرّضا و التّسلیم

تو به دانی دوای جانم کردنمن هیچ دوای خود ندانم کردن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۲ - الرّضا و التّسلیم

تا بتوانم به ترک غمها سازمگر بگریزم من از غمت ناسازم