گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۲۷

من از این جا به ملامت نرومکه من این جا به امیدی گروم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۷ - الاسرار

افتاد مرا با سر زلفین تو کارعیبم مکن و به کار خویشم بگذار

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۸ - الاسرار

هر دل که خبردار شد از اسرارشگر نور بود سوخته شد در نارش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۹ - الاسرار

کو دل که بگوید نفسی اسرارشکو گوش که بشنود دمی گفتارش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۰ - الاسرار

زنهار به گفت و گوی منشین به او باشغافل منشین و گم مکن عمر به لاش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۱ - الاسرار

چون آینه کرد صفه ای را نقاشتا نقش سه صفه رو نماید زصفاش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۲ - الاسرار

این راز درونی مشمر کاری خردکاینجای نه صاف می گذارند نه درد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۳ - الاسرار

در دل سخنت چو جان نگه می دارمخون می خورم و زبان نگه می دارم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۴ - العرفان

از بهر شناختن نکو کن خود رازیرا که سزا نکو بود نیکو را

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۵ - القضا و القدر

واقف نشود کسی بر اسرار قضابس بوالعجب است کار و بازار قضا

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۶ - القضا و القدر

در مطبخ عشق پاکبازان قضاکردند به غربیل بد از نیک جدا

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۲۸

نه از چینم حکایت کن نه از رومکه من دل با یکی دارم در این بوم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۷ - القضا و القدر

کار قدر از چون و چرا بیرون استچونی و چرایی زصفا بیرون است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۸ - القضا و القدر

بنیاد وجود سخت سست افتاده استوین قابض روح نیک چست افتاده است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰۹ - القضا و القدر

نیکی و بدی که در نهاد بشر استشادی و غمی که در قضا و قدر است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۰ - القضا و القدر

نقاش ازل چو نقشها می پرداختکس نقش سعادت از شقاوت نشناخت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۱ - القضا و القدر

سر قدر از جهانیان پنهان استآن سر به طریق عقل نتوان دانست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۲ - القضا و القدر

تا در نرسد وعده هر کار که هستسودت نکند یاری هر یار که هست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۳ - القضا و القدر

خوش باش که در ازل بپرداخته اندنرد من و تو بی من و تو ساخته اند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۴ - القضا و القدر

چون سر قدر طعمه ابدال شودآن جمله قال و قیل پامال شود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۵ - القضا و القدر

از قرب بعید شوق باید بودنپیوسته ملازم تو شاید بودن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۶ - القضا و القدر

هر چند که عقل داری و دیده و هوشایمن مشو و به دیگران پرده بپوش

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۲۹

تو مپندار کز این در به ملامت برومدلم اینجاست بده تا به سلامت بروم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۷ - القضا و القدر

محکوم قضا که بنده خوانند او رابر بالش شرع کی نشانند او را