گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۳

هستم به وصال دوست دلشاد امشبوز غصه هجر گشته آزاد امشب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۴

ای شب منم و وصال جانان امشببگریخته از زمانه پنهان امشب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵

تا چند شوی تو از پی شمع و شرابتا چند دهی بهر بتان دل را تاب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶

کردیم دل از جمله مسلم امشبکردیم وداع جمله عالم امشب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷

جز حق تو بکن جمله فراموش امشبوز جام وصال باده می نوش امشب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۸

زنهار پی طبع هوس پیمایتتاریک مکن روان روشن رایت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۹

ای دل تو چنان بزی که هشیار شویتا بوک دمی به اهل دل یار شوی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۰

گر قسم تو شادی است غمت نفزایدور زانک غم است او چه شادی زاید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۱

تا در پی آن فزون و این کم باشیسودت همه آن بود که با غم باشی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۵۲

فراق دوستانش باد و یارانکه ما را دور کرد از دوستداران

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۲

چون بی خبران مگرد هر دم به دریپادار و زسر مرو به هر درد سری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۳

باطل بینم به سوی کعبه سفرتبی حاصل بینم سفر پرخطرت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۴

عیشی که مهیاست رها نتوان کردسر در سر یار بی وفا نتوان کرد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۵

خواهی که تو را مراد حاصل گرددمگذار که دل زکار غافل گردد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۶

از شمع وصال کمترک یابی نورما کنت مقیدا بتیه و غرور

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۷

ای دوست تو در جوال افسانه مباشپا بسته دامهای بی دانه مباش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۸

ای دل مطلب زدیگران مرهم خویشخود باش به هر درد دلی محرم خویش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۹

در راه طلب صادق و ذاکر می باشهر جا که روی صافی و صابر می باش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۰

گر دل زتو بگسلد به غم بشکنمشیا از بر خویشتن برون افکنمش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۱

یا رب چه خوش است زلف خم در خم اوو آن عارض چون شیر و می اندر هم او

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۵۳

سخت به ذوق می دهد باد ز بوستان نشانصبح دمید و روز شد خیز و چراغ وانشان

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۲

آنی که فلک با تو درآید به طربگر آدمیی شیفته گردد چه عجب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۳

دردا که درون صفه ما را ره نیستو افسوس که سوی وصل ره کوته نیست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۴

ای دل صفت جمال او نتوان گفتوز مرتبه کمال او نتوان گفت