گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۴

از خلق به هیچ گونه یاری مطلبوز شاخ برهنه سایه داری مطلب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۵

من قال بان جوهر الفقر عرضالجوهر لما عرض الفقر عرض

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۶

الفقر اذا ابعدکم یدنیکمو الفقر اذا اماتکم یحییکم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۷

جمعیت ازین شیفته رایان آموزجان بازی ازین بی سر و پایان آموز

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۸

از طعم لب تو در شکر چیزی هستوز نور رخ تو در قمر چیزی هست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵۹

درویشان را بر همه عالم پیشی استدرویشان را کمینه سودی بیشی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۰

درد ره فقر به زهر درمان استدانستن آن نه ذوق هر نادان است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۱

در عالم فقر میر و سلطان هیچ استدر درویشی ملک سلیمان هیچ است

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۶۵

میان باغ حرام است بی تو گردیدنکه خار با تو مرا به که بی تو گل چیدن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۲

سلطانی اصل بی گمان درویشی استسرداری بی نام و نشان درویشی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۳

امروز بده بدان جهانی که به استبستان سبکی را به گرانی که به است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۴

گفتی عالم به پای درویشان استعالم همه از برای درویشان است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۵

سرمایه ملک جاودان درویشی استدرویش تن است و جان آن درویشی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۶

مقبل بود آنک آشنای در اوستمدبر باشی گرت نه رای در اوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۷

آن نقطه که در فقر نهان آوردنداز بهر بسی زنده دلان آوردند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۸

عالم همه سر به سر گدایان دارندمحنت همه خویشتن نمایان دارند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۹

شاهان جهان چاکر درویشانندعالم همه خاک در درویشانند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۰

اندر ره فقر دیده نادیده کنندهرچ آن نه حدیث اوست نشنیده کنند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۱

بادی که زکوی فقر گرد انگیزدبر آتش کبر آب تواضع ریزد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۶۶

تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدنکه ندارد دل من طاقت هجران دیدن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۲

درویش کسی بود که در خود نگردخود را ز جهان نفس بیرون شمرد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۳

گر شهوت توسن تو رام تو شوددر خطه جان خطبه به نام تو شود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۴

درویش که اسرار نهان می بخشدهردم ملکی به رایگان می بخشد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۵

درویش زخودپرستی آزاد بودظاهر چو خراب و باطن آباد بود