گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۶

هر دل که درو در معانی بنددایذای چنین طایفه را نپسندد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۷

درویش به غم همیشه خرم باشداندر ره فقر زخم مرهم باشد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۸

میل دل ما جز به فقیری نبودخرسند به میر جز اسیری نبود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۹

دانی چه بود جان و جهان درویشدانی چه بود امن و امان درویش

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۰

دست دل ما هر چه تهی تر خوش ترو آزادی دل زهرچه خوش تر خوش تر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۱

شاهان همه دولت از فقیران طلبندصحبت همه از نشست پیران طلبند

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۶۷

آخر نگهی به سوی ما کندردی به ارادتی دوا کن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۲

آزادی مرد هر چه خواهی ارزدو این حال زماه تا به ماهی ارزد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۳

هرگه که تو آوری بیانی از فقردر حال تو را دهند جانی از فقر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۴

درویش همیشه بی نوا اولی ترنزل ره درویش بلا اولی تر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۵

در راه طلب خدمت درویشان کنبیگانه مباش یاری خویشان کن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۶

در درویشی کار به صدق است و یقیندر درویشی کار نه کفر است و نه دین

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۷

در فقر اگر دمی تو با حق داریسرمایه عاشقان مطلق داری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۸

تا ظن نبری که غمخوری درویشی استیا بی کسی و مختصری درویشی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۹

در عالم فقر ار سر هر پر هوسیسرمست همی دوند هر نیک و خسی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۰

خود دمدمه ای است آدمی از دم اوعالم همه سایه است از عالم او

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۱

امروز چو ناصر فقیران باشیفردا زقبیل دستگیران باشی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۶۸

چشم اگر با دوست داری گوش با دشمن مکنتیرباران قضا را جز رضا جوشن مکن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۲

دردی است طمع که نیستش درمانیگنجی است یقین که نیستش پایانی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۳

درویشان را عار بود محتشمیدر دیده شان نار بود محتشمی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۴

با فقر نشین اگر تو همدم خواهیفقر است اگر ملک مسلم خواهی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۵

درویش ز درویشی از آن می نرهدکاین دهر درم به جای خود می ننهد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۶

گر مرکب عشق نیکوان خواهی تاختبا سوختگان چو شمع می باید ساخت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۷

جانی که زمهر زیر میغش داریباید که همیشه زیر تیغش داری