گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۲۶

افسوس که عمر رفت بر بیهودههم لقمه حرام هم نفس آلوده

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۲۷

دل از پی آب و نان در آتش نبودچون حال پریشان و مشوش نبود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۲۸

هر پیر که دل به عشرت و لهو سپردیا حرف سکون زتخته لهو سترد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱

گر معترفی به زشتخویی نیکیگر عیب کسی دگر نجویی نیکی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۹۱

حناست آن که ناخن دلبند رشته اییا خون بی دلیست که در بند کشته ای

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲

ای دل زنفاق درگذر تا برهیبر صدق همی دار نظر تا برهی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳

آخر نه به عالم آدمی زآن آمدکاو همچو بهایم خورد و آشامد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴

هر چند که از دست تو آید که کنیبر هیچ کسی جفا نباید که کنی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۵

در راه نفاق اگر بتی بتراشیدر پیش نهی و جان برو می پاشی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۶

چون گل به میان خار می باید زیستبا دشمن دوست وار می باید زیست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷

مردم نشود به گوش و چشم و بینیمردم آن است کزو نکویی بینی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۸

سنت کردی فریضه حق مگذاروآن لقمه که داری از کسی باز مدار

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۹

گر عاقلی آزاد شو از بند هوسدر راه خدا خرج کن این یک دو نفس

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۰

آزار طلب مکن که آزار این استبگذار خرابی که خرابات این است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۱

دلداری کن اگر دلی داری توهر دل که به تو رسد نگه داری تو

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۹۲

ای باغ حسن چون تو نهالی نیافتهرخساره زمین چو تو خالی نیافته

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۲

هر تن که سرشت بد بود محضر اوناچار همان بدی بکوبد در او

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳

از حاصل کار این جهانی کردنمی کن ز بهی آنچ توانی کردن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴

گفتن دگر است و آزمودن دگر استوز رشته خود گره گشودن دگر است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵

هان تا نکنی هرآنچ بتوانی کردبس کینه کش است روزگار ای سره مرد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶

خواهی که تو را هرآنچ نیکوست بودبدخواه تو جمله بی پی و پوست بود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷

ای آمده گریان زتو خندان همه کساز آمدن تو گشته شادان همه کس

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸

اینجا اگر اندکند و گر بسیارندهم از پی آنند که تخمی کارند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹

بس خون جگر که مرد را خورده شودتا بیش بدی با دگران برده شود