گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۰

اوحد تو به هر حادثه از جای مرووندر پی طبع بد خود رای مرو

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۱

آنها که زاسرار الهی مستنددر گلشن او دسته گلها بستند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۲

از شمع یقین اوحد از آن بی نوریکاندر طلب از خدمت و حرمت دوری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۳

اوحد تو حدیث عشق گفتی بسیارگویی و نمی کنی ازو شرم بدار

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۴

در مصطبه عشق زبدنامی چندعاجز شدم از ریش و سر خامی چند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱

درویش چو صابری است کامش بادامه چاکر خورشید غلامش بادا

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۷۵

هر سلطنت که خواهی می کن که دل پذیریدر دست خوب رویان دولت بود اسیری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲

هجرانت بدان صفت که بگداخت مراجان نستد و رحم کرد بنواخت مرا

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳

آن کس که بنا نهاد این ایوان راو این طاق روان گنبد گردان را

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴

عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیختدل خون شد و عقل رفت و صبرم بگریخت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۵

آن را که زبان و سینه یکتاست کجاستبر شرع وفا و سیرت راست کجاست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۶

چون تیر اجل رسد سپرها هیچ استاین محتشمی و زور و زرها هیچ است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷

ذاتم ز ورای حرف و بیرون ز حد استوز چشمه لطف آب حیاتم مدد است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۸

ای آمده به وعده بازآمده راستبر دیده نشین که جات بر دیده ماست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۹

عشقت صنما مجاور دیده ماستجز عشق تو هرچه هست بیگانه ماست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۰

زین گونه که حال ناپسندیده ماستحسن رخ او نه درخور دیده ماست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۱

ابواب ملاقات اگر مسدود استاسباب وصال معنوی موجود است

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۷۶

اگر کلاله مشکین ز رخ براندازیکنند در قدمت عاشقان سراندازی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۲

از حال مرید شیخ اگر بی خبر استبس شیخ و مرید را در این ره خطر است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳

دوش از سر پای یار با من بنشستباز از سر دست عهدم امروز شکست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴

عشق تو به عالم دل آمد سرمستصد جام شراب بی نیازی در دست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵

شوریده دلانیم نه هشیار و نه مستسرگشته و پای بسته و باد به دست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶

دل را خطری نیست سخن در جان استجان افشانم که وقت جان افشان است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷

چندین مخور افسوس که نتوان دانستمی باش به ناموس که نتوان دانست