گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۳

خطت را تا به خون ریزی نشان شدبه شوخی غمزه ات صاحبقران شد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۴

خطت صحیفه مه را نقاب مشگین کردعجب خطی ست که هرکس که دید تحسین کرد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۵

خیال روی تو از سر به در نخواهم کردبه هیچ روی خیال دگر نخواهم کرد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۶

خیز که پیر مغان میکده را درگشادنوبت مستی رسید باده بده برگشاد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۶۰۴

زنده بی دوست خفته در وطنیمثل مرده ایست در کفنی

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۷

در ازل مهر تو با جان رقم غم می زددل آشفته ز سودای خطت دم می زد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۸

در ازل قطره خونی که ز آب و گل شددم ز آیین محبت زد و نامش دل شد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۶۹

در چمن سبزه سیراب به هرجا که رسیدماند بربوی خط سبز تو چندان که دمید

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۰

در چمن دوش به گل بلبل دشوار پسندصفت قد تو می گفت به آواز بلند

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۱ - استقبال از حافظ

دلم جز داغ نومیدی ز جان حاصل همین داردکه پیوسته ز ابرویت بلایی در کمین دارد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۲

دل جز به غمت خاطر خوشنود نداردوز عمر به جز وصل تو مقصود ندارد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۳ - استقبال از حافظ

دل به رویت هوس صحبت جانی داردجان به فکر دهنت عیش نهانی دارد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۴

دل نه جز غصه محرمی داردنه به جز ناله همدمی دارد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۵

دل به یاد لب لعلت سخن از نوش نکردخون شد و حق نمک هیچ فراموش نکرد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۶

دلم جز با غمت خرم نباشددوای ریش جز مرهم نباشد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۶۰۵

سروقدی میان انجمنیبه که هفتاد سرو در چمنی

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۷

دل شکسته چو در آرزوی لعل تو خون شدبه جای اشک همان دم ز راه دیده برون شد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۸

دل جفای خطت از دور قمر می داندفتنه چشم تو را عین نظر می داند

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۷۹

دلم از زلف تو پا بسته سودا آمدبی در وصل توام اشک به دریا آمد

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۸۰

دل در آن زلف شد و روی دل افروز ندیدوه که هیچ از سر زلف تو کسی روز ندید

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۸۱

دوش می گفتم که ماه این دلفروزی از که دیدجانب رویش اشارت کرد شمع و لب گزید

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۸۲

راستی را شیوه ای کآن سرو قامت می کندگر به قصد سرکشی نبود قیامت می کند

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۸۳

روی تو طعنه بر گل سیراب می زندلعل تو خنده بر شکر ناب می زند

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۱۸۴

ز بهر غارت جان عشق لشکر اندازدبه هر دیار که رو آورد براندازد