گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۲

زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشدکه بی جانانه جان در تن چو جسمی بی روان باشد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۳

مستان تو از جام ازل باده خورانندتا صبح ابد از دو جهان بیخبرانند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۴

تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بودتا بکی گوهر اسرار تو بنهفته بود

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۵

روزگاری ست که افلاک به کین می گذردکار عشاق به دور تو چنین می گذرد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۶

فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردیدنافه چین بخم زلف تو مرهون گردید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۷

از پی عقل دویدم بدبستانی چندنیست جز زمزمه عشق تو دستانی چند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۸

تاکی کمان نماید و پیکان نهان کندصیدی که رام اوست چرا امتحان کند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۰۹

ایدل غم عشق ریشه ات کنداز کوی بتان تو رخت بربند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۰

ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمدشکست شوکت دی شاخ گل ببار آمد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۱

مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنندبه پیش خویش همه هندوان غلام کنند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۲

مطرب امشب راه دیگر می زندپرده دل را به نشتر می زند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۳

فردا که شهیدان تو در حشر بیارندفریاد اگر دست شکایت بدر آرند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۴

ماه در زلف سیاهش نگریددر شب تیره بماهش نگرید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۵

کشتن عاشق اگر عقاب نداردلیک به این قدر هم ثواب ندارد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۶

سودای زلف آن پری ما را به صحرا می کشدناچار درد عاشقی آخر به سودا می کشد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۷

جهد کن جهد که تیرش ز کمان می گذردهرکه آن تیر و کمان دید ز جان می گذرد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۸

هر کرا نقش بجانست کی از دل برودو گرش جان برود نقش تو مشگل برود

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۱۹

ز نمک ندیده بودم که کسی شکر بریزدنه رطب ز سرو هرگز چو لب تو تر بریزد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۲۰

خیره شد عشق که از عقلم نیرو برودچون بچوگان بزنی لاجرمت گو برود

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۲۱

آمد رمضان و در میخانه ببستندپیمانه چو پیمان نکویان بشکستند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۲۲

عاشقان را باغ لالستان بود از داغ و دردعاقلان در طرف بستان درهوای باغ و ورد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۲۳

چه برخیزد از این سودا کزو دایم شرر خیزدچه سود از این عمل داری کزو دایم ضرر خیزد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۲۴

دوست بیدوست بگلشن بتماشا نرودگو سکندر سوی ظلمات بتنها نرود

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۴۲۵

اگر زلف دلاویزش صبا وقتی برافشاندهزاران سلسله دلرا بیک جنبش بجنباند